O Nemeton do Galaicum

O bosque literario de Xurxo Gago Chao






















Fotos dende Punta Frouxeira, Meirás, concello de Valdoviño, (A Coruña).

Fotos by Xurxo Gago Chao
Nikon D3100
Ler máis...


O mellor agasallo
non é de pedra,
nin é de ferro,
nin é de terra,
nin é de estaño,
nin é de tela,
nin é de aceiro,
nin de flanela.

O mellor agasallo
non é de madeira,
nin é de plástico,
nin é de area,
nin é elástico,
nin é quimera,
tan só é fantástico
cando a alma chega.

O mellor agasallo
non é cousa calquera
nin ten tamaño,
non é un poema,
nin é un apaño,
ten chama eterna,
é continuo e diario
non ten fronteira.

O mellor agasallo
é amor e entrega,
é un feito demostrado,
é unha comprensiva aperta,
é un quérote apaixonado,
é  unha acariñada tenra,
é un bico bicado
coa nosa sentida querenza.

Poesía by Xurxo Gago Chao
Ler máis...


Para falar disto hai que deixar ben claro que non son antisemita, pero férveme o sangue ante o que están a facer os sionistas, coa compracencia do mundo, co pobo Palestino. Os Israelís cren ser donos da razón, teñen o poder, os medios, os apoios necesarios coma para aniquilar Palestina. Con esa razón por bandeira; son quen de masacrar barrios, escolas, hospitais, homes e mulleres e, nenas e nenos, vítimas civís que se levan por diante. O poder sionista vai moito máis aló dos razoamentos e usa as súas numerosas armas para conseguir os seus macabros propósitos. Un país dos que lle vende armas a Isarael é España. Isto xa indica a enorme hipocrisía española de cara a quer a PAZ no mundo, pero iso xa é outro artigo.

O pobo Palestino está sendo masacrado, humillado, secuestrado, asasinado. Todo iso vai aumentando o odio, a indignación contra Israel. Pero, en realidade, non é o pobo de Israel nin todos os xudeus os que están a levar a cabo tal despropósito. Quen o fai é o malvado poder sionista co beneplácito dos estados unidos de América e a vella Europa. A xente de Israel está expectante co seu goberno, é paciente, porque ata agora non tiveron moitas vítimas civís. Pero nalgún momento, a este paso, é de supoñer que as terán. Cando as teñan; os cidadáns comezarán a ver a realidade, a sentir nas súas propias carnes a crueldade da violencia.

Neste século XXI, o ser humano, non avanza. Está estancado en grandes doses de cobiza. O ser humano está infectado polos virus das corrupcións, das conspiracións, dos podres sistemas monetarios. No medio deste parón que ten a civilización cara a avanzar a unha vida máis cívica, máis avanzada, vaise retrotraendo cara a unha incívica civilización onde quen leva os fíos de todo son os malignos do planeta que teñen secuestrados de dereitos e liberdades ao resto de seres humanos deste astro chamado Terra.

A crueldade que demostra matar por ter razón é un argumento máis que suficiente para que os cidadáns do mundo sairan as rúas en todas as vilas, pobos, cidades para esixir o fin da violencia en todos os países do mundo. Esixila e aplicala. Que o ser o posuidor da razón, se é certo que a tes, non che dea dereito a tomar a xustiza pola túa man.

O caso é, que as rúas están baleiras de xente. Que a xente non acude ás concentracións, manifestacións, protestas, por indiferenza e fartura. Os cidadáns que acoden son poucos, hai máis xente transitando e observando pancartas que xente aguantando as mesmas. Non paran a pensar nas miles de vidas que hai trala reivindicación de PAZ no mundo. E algúns viven en paz consigo mesmos consentindo a violencia, calando, ollando para outra banda, mergullados nunha vida burguesa e egoísta.

Nada cambiará mestres continúe a crueldade da razón.

Forza ao pobo Palestino!

Escrito by Xurxo Gago Chao
Ler máis...



















Miradoiro do Paraño no concello de Valdoviño, (A Coruña).

Fotos by Xurxo Gago Chao
Nikon D3100
Ler máis...



Ás veces, de súpeto,
gústame asubiar, 
gústame rir e cantar,
gústame soñar, 
así, ao bruto.

Ás veces, así, ao bruto,
gústame lembrar,
gústame rexurdir e regresar,
gústame aproveitar
cada eterno minuto.

Ás veces, de súpeto,
gústame minimizar,
gústame pulir e adecuar,
gústame equilibrar
ao orgullo disoluto. 

Ás veces, así, ao bruto,
gústame razoar,
gústame esculpir e mellorar,
gústame traballar
cada pensamento impoluto. 

Ás veces, de súpeto,
gústame apreciar,
gústame percibir e transitar,
gústame camiñar
polo razoamento máis astuto. 

Ás veces, así, ao bruto,
gústame agarimar,
gústame apertar e bicar,
gústame entregar
o meu amor máis absoluto.

Ás veces, de súpeto,
gústame poetizar,
gústame escribir e liberar,
gústame formalizar
o meu propio estatuto.

Poesía by Xurxo Gago Chao
Ler máis...


O avó estaba sentado nunha pedra mirando cara ao mar. O rapaz saía de remollarse un pouco e sentouse ao carón do home maior. Os dous estaban ledos de poder gozar deses momentos xuntos. Non se vían moito. Pedro, o avó, pasábase máis de medio ano no campo, na súa pequena vila, a uns cento cinco quilómetros terra a dentro. Agora atopábase na cidade, coa súa familia e, preto do mar. 

- O mar, Iago, é moi perigoso.
- Xa o sei..., xa non son un neno avó. 
- Eu, se o digo, é por algo.
- Terás miles de historias que contar do mar.
- Téñoas ou! Pero son as de sempre. Para ti teño outras diferentes. 

E vaia se as tiña. O avó navegara moitísimo por moitos mares do mundo, fora mariño mercante e pescador de altura. Loitara noutros anos, sen o apoio dos gobernos aliados, contra os piratas do século vinte, que atracaban barcos e mataban tripulacións. Él salvárase dalgunha boa. Agochárase moitas veces da morte no medio do mar. 

- Pois cóntame algunha!
- Xa vou! Estou pensando cal.
- Unha de chicas.
- Unha de chicas?
- No mar non hai chicas, no mar hai musas.
- Musas? Que son as musas?
- Non escoitaches falar das nove musas? As fillas de Zeus? Son o mito da inspiración.
- Non.
- Pois busca no internet ese que seguro que che conta a historia das noves musas. As musas son as voces que che falan cando estás en soidade, as que algo che din cando estás só. As musas fálanche cando escoitas o murmuro do silencio, cando escoitas á vez ao teu redor e ao teu corazón.
- E como se fai iso? Escoitar o murmuro do silencio...  -Agregou o rapaz sorprendido-

O seu avó estaba pensativo, tiña a súa mirada alén do mar, alén deste mundo, quizabes escoitaba ás musas. De súpeto aferrouse ao brazo do cativo e díxolle:

- Neno, perdoa polos meus silencios.
- Xa perdoo avó. Cóntame logo…
- Naqueles tempos, de cando eu navegaba, tiña o bo costume de escribir. Escribía poesía, inventaba relatos, escribía cartas de amor. 
- Vaia! Non mo dixeras. E inda conservas os teus escritos?
- Algúns si, outros perdéronse polo camiño. O que quería dicir eu; era que para escribir todo o que escribín, moitas daquelas cousas, daqueles pensamentos, mos dixeron as musas. 
- E como sabes que cho dixeron as musas?
- Seino.
- E por que o sabes avó?
- Porque moitas horas mortas de cando navegaba no barco en tránsito, nesas horas que cada un ten para o seu lecer, pasábaas ollando as ondas do inmenso mar. Neses ollares salgados houbo moitas conversas coas musas. Preguntas que eu me preguntaba e respostas que delas me viñan. 
- E como che viñan as respostas? Cunha voz de musa?
- Non rapaz. Coa voz do meu propio pensamento. Ou sexa, coa miña. 
- Pero, entón? Entón, ao final, es ti mesmo falando contigo? E dis que falas coas musas? Non entendo nada.
- Hai tempos de maxia, querido neto, dos que todos podemos gozar. Para ver a maxia hai que crer nela. Se non cres en nada, nin crerás na maxia, nin terás fantasía, nin lerás literatura, nin crerás en ti.
- Eu si creo na maxia avó.
- Se é así, xa imos ben. Logo escoita. As musas non me falan a min directamente, as musas lle falan ao meu espírito, lle falan a miña alma, lle falan á enerxía que elas ven. Non falan directamente, transmiten impulsos enerxéticos que recolle e recoñece a nosa alma e os transmite ao consciente da nosa persoa física. Din que temos un por cento de consciencia e noventa e nove de inconsciencia. Pero as musas lle falan a ese un por cento de consciencia.
- E onde está o consciente e o inconsciente?
- Entendes algo ou non? Está no cerebro, nalgunha parte do noso cerebro. As musas non viven na mesma dimensión que nós, viven noutra ou noutras dimensións aparte da nosa. O noso cerebro, dalgunha maneira, é capaz de comunicarse con outras dimensións. O caso é encontrar o interruptor que prenda a conexión. Ese interruptor está no noso cerebro, por aí agochado. Segundo teño escoitado é unha glándula á que chaman Glándula Pineal.
- Glándula Pineal?
- Si. Glándula Pineal. Pregúntalle ao “gugle “ ese, sorprenderaste do que che diga. 
- E vou ter que apuntar todo que non me vou acordar! Que é iso das dimensións? É como este mundo repetido?
- Ou que carallo! Teño que explicalo todo ou que? Eu creo que outra dimensión é outro mundo, outro mundo que pode ser coma este ou pode que non. E dimensións, pode haber moitas. 
- Cantas?
- Non sei. Uns din que tres, outros din que sete, outros que once, outros que vinte e seis. 
- E ti que cres?
- Eu creo no que creo, nas miñas conclusións segundo o sabido. Que non son outras que crer en todo. Crer sempre. Sempre crer. O caso é saber cara a onde enfocar esa crenza. A miña crenza é que hai vida fora deste mundo. Penso que hai outras dimensións, pero non sei cantas. Penso que en cada unha delas viven e conviven diferentes seres, entidades, persoas, animais, aquilo que sexa o que haxa ao outro lado da nosa realidade. 
- Eu tamén creo que ten que haber outras dimensións. Pero estabamos coas musas.
- Si ou si, as musas.  

O avó de Iago, pasou de mirar ao seu neto a perder a mirada no horizonte, onde se xuntaban ceo e mar. Respirou un pouco. Ben sabía do que falaba. Ben sabía das experiencias paranormais que tivera. Tiña moita información dos libros que lera, moito saber acumulado. Cando chegou do campo á cidade da Coruña, para pasar o verán con Iago e os seus pais, o neno aledouse moitísimo.

O rapaz, xa un mozo de catorce anos, mostraba moita interese polas historias do seu avó. Sabía que o seu avó Pedro era un home de sabedoría. O cativo, inquedo, desexoso de saber e de entender aquilo das musas, preguntoulle:

- Que me dis?
-  Dígoche, que xa teño case oitenta anos e creo máis que nunca nas musas. Cada vez as escoito máis nítidas, cada vez capto mellor as súas mensaxes dende outras dimensións.
- E a ti quen che contou o das musas?

O avó botouse a rir, logo, replicou:

- Veña preguntas e máis preguntas…
- E que queres?
- Contoumo meu primo Xulián, xa morreu, estivera en Madrid estudando Belas Artes. Moito lle gustaba chulear de que as musas falaban con el e que, por iso, facía a súas magníficas pinturas ao óleo. 
- Que chulo!
- Si ou. Hai xente moi presuntuosa. E el, de verdade, tivo éxito. Pero a min o que me quedou foi o das musas. Xulián explicoumo a conciencia, despois de asaltalo varias veces co mesmo tema. Coma ti agora…

Iago sorría. Pasábao ben escoitando ao seu avó, estaba moi implicado na historia. Desexaba poñer en práctica o de escoitar as musas, quería aprender máis diso. O seu avó, continuaba ben disposto a relatarlle, a transmitirlle, parte dos seus coñecementos. O vello non deixaba de ollar cara ao mar, gozando da súa estampa, ata da súa silueta. Xirouse decidido e díxolle ao mozo: 

- As musas, Iago, en canto aprendas a escoitalas, hanche dicir as respostas a todo aquilo que ti expoñas. Axudaranche a atopar o teu don. Cando o descubras, axudaranche a desenvolvelo coa arte que hai en ti.
- A todo iso me axudarán as musas. 
- A iso e a moito máis. 
- E que teño que facer para escoitalas?
- Pecha os ollos. Respira forte e expira suave.  Respira forte e expira suave. Respira forte e expira suave.
- Vale! Xa!
- Faime caso anda! Pecha os ollos. Respira forte e expira suave.  Respira forte e expira suave. Respira forte e expira suave. Tenta non pensar en nada.
- Non podo.
- Téntao! Non penses en nada, pensa nunha nube branca, nun folio branco, nun ceo branco. Agora escoita. Escoita o ambiente, o ar, a natureza. Os humanos estamos rodeados de ruídos, acostumados á contaminación acústica. Vai eliminando os sons que vaias identificando e céntrate nos que non saibas de onde veñen. Ese simple feito manterate concentrado, calmado, pero vigoroso e intuitivo. Esa intuición irá vindo, sendo primeiro un pensamento que está lonxe e é débil, converténdose despois nun nítido pensamento convincente. Nun pensamento intuitivo que terá o poder de chegar a ser realidade co simple feito de ti te decidas apostar por el e o leves a cabo.
- É certo todo iso? 
- É certo.
 - E en que momento escoitarei as musas?
- En canto aprendas a meditar. A relaxarte. A ordenar a túa mente por dentro para ter unhas ideas claras. Aprenderás a escoitar o murmuro do silencio, en canto o escoites, escoitarás ás musas. Cando chegue o momento saberás que son elas. Cando chegue o momento saberás identificar a túa conversa con elas. E ese día, se inda vivo, mo dirás.
- Estou desexando intentalo. Estou desexando falar coas musas. Eu quero ser escritor avó. 
- Todo aquilo que queiras ser, o serás.

Ambos os dous estaban moi metidos na conversa, nin se decataron que preto deles estaban os pais de Iago, dispostos a recollelos para ir á casa duns amigos da cidade. Pedro protestou, dixo que non quería ir, que foran eles. O rapaz o imitou e gañou un labazada da súa nai. Tiñan que ir.

- Eu quedo aquí falando co avó Pedro. Estamos falando das musas.

A nai de Iago no tiña cara de bos amigos:

- As Musas? Musas vouvos dar eu! Xa estás papá? Xa estás coas túas cousas de cando eras mariño? Xa estás quentándolle a cabeza a este preguiceiro que nin se esforza non estudios? Veña! Imos!

Tanto o neto coma o avó levantáronse do asento de madeira. Miráronse un chisquiño de tempo suficiente coma para intercambiar sorrisos. O avó chiscoulle un ollo. Aquela conversa calara moi fondo na inquedanza daquel rapaciño e enchera, un chisco máis, o peito do vello sabio que escoitaba o murmuro do silencio e entraba en conversas coas musas.

Relato by Xurxo Gago Chao
Ler máis...























Queimadas na Sociedade Amigos da Paisaxe Galega no Seixo, Mugardos (A Coruña)

Fotos by Xurxo Gago Chao
Nikon D3100


Ler máis...