O Nemeton do Galaicum

O bosque literario de Xurxo Gago Chao



O reloxo da evolución humana;
 de durmir nunha árbore
a durmir nunha cama,
de ser libre e salvaxe,
escravo de nada,
a ser un preso con traxe
nunha cárcere lexislada.
Dunha vida non contaminada
a unha contaminación desmesurada.
Dunha pequena sociedade
a unha sociedade globalizada.
Das pedras ao aire
ás bombas que masacran,
 dunha pequena lumieira
a unha enerxía comercializada,
de vivir en pallozas,
con fráxiles teitos de palla,
 aos crueis desafiuzamentos
da cruel e tirana banca.
E vaia vida evolucionada,
de corrupcións instauradas.
O reloxo evolutivo,
que hora marca? 

Poesía by Xurxo Gago Chao
Ler máis...



Antonia tiña o costume de poñer unas veas para alumear aos defuntos na véspera de todos os santos. Acostumaba a poñer enriba dunha mesa as fotos das persoas que desexaba alumear fronte a unha veas típicas do día de defuntos. Lembraba que a súa nai en vez de poñer veas ou cirios poñía as chamadas bolboretas en aceite de oliva, as sombras que proxectaban esas veas diminutas nas paredes quedaron coma recordo de Antonia, que inda lembraba tamén, o distinguido cheiro que amaba daquel recipiente.

Esa noite dos mortos era especial para ela, pois facía xusto un ano que comezara a ”ver”. Xusto un ano antes pasara esperta toda a noite, por mor dun suceso que lle acontecera antes de deitarse na cama. Lembraba aquela noite, mentres remataba de prender as mechas das veas. Aquela noite dun atrás, Antonia apagara a luz da habitación e sentárase na cama para acomodar a almofada, no momento de xirar para deitarse de todo, descubriu ao fondo da súa habitación unha luz moi branca que saía dunha esquina, entre a parede e o teito. Ao principio non lle deu importancia pensando que fora un efecto dos ollos para adaptarse á escuridade, pero un poucos segundo máis tarde comprobou que a luz seguía aí, coma mirándoa. Con medo, deitouse por completo na cama e arroupouse coas mantas sen deixar de mirar cara a esquina onde a estraña luz se estaba a manifestar.

A cousa estraña que tiña fronte a ela comezou a descender pola parede e dirixiuse cara aos pés da súa cama, as pulsacións de Antonia aumentaban a medida que aquele luz se lle acercaba. Chagou a estar a escasos dous metros dela. Coma se tivese instalada unha radio no seu cerebro comezou a sintonizar inconscientemente unha voz que lle falaba. A escoitaba con moita nitidez, sorprendeuse tanto, que comezou a chorar. A voz que lle falaba dentro das súas entrañas, díxolle que non chorara que ao contrario que tiña que estar leda de alegría, pois a súa nai estaba ao seu carón.

Antonia non o podía crer, coma era iso posible. Esa luz radiante e a vez tenra e cálida parecía estar enchida de amor. Antonia deixou de chorar e faloulle ao ser de luz que tiña fronte a ela:

-    Es ti mamá?
-    Son eu neniña.
-    Mamá…

Anotnia choraba, pois inda que aquela voz lle ía directamente ao cerebro puido distinguir perfectamente a voz da súa finada nai.

-    Mamá, mamá.
-    Estou ben. E ti dende hoxe estas esperta.
-    Esperta? Esperta de que mamá?
-    Xa o saberás, a partir de agora verémonos máis a miúdo.

A luz dirixiuse cara a Antonia e traspasoulle o corpo para desaparecer por completo entre o seu corpo e o colchón. Ao pasarlle a luz polo corpo tivo una serie de lembranzas nuns poucos segundos, lembranzas xunto a súa nai, vivencias xunto a ela que súa nai quería que recordase. E así foi, dende aquela noite as lembra case todos os días. Leva todo o ano esperando que chegara esa noite, pois xa sabía, xa entendía ao que se refería a súa a nai cando lle dixera que xa o sabería. Dende aquela noite dun ano atrás Antonía viu moitas máis luces, xa non na súa propia casa, se non pola mesma rúa, nos locais aos acudía, nas casas dos seus amigos e amigas. Levaba un ano descubrindo o mundo das ánimas, podía “ver”, podía comunicarse con seres de luz, con almas de persoas que tiñan algunha mensaxe para ela, ou que sinxelamente necesitaban a súa axuda para solucionar algún problema a poder marchar cara a luz suprema. Cara a aquel lugar onde as almas habitan tralo seu paso por este mundo terreal.

Antonia esperaba deitada na cama a que se repetise a escena daquela noite do ano anterior, esperaba a visita da súa nai. Nesa noite na que se abren as portas doutras dimensións, e que as ánimas cruzan para visitar aos seus seres máis queridos. Esa noite énchese de procesións de ánimas, pero non todo o mundo pode velas, hai que ter o don de “ver”.

A nai de Antonia, aquela luz preciosa que se lle aparecera, aquel ser de luz, non tardou en aparecérselle de novo un ano máis.

Relato by Xurxo Gago Chao
Ler máis...


Terceira emisión do programa Entrelazados na Rádio FilispiM, un programa de variedades presentado e conducido por Xurxo Gago, con música galega, literatura, monográficos, pasaxes da historia galega, minientrevistas, divulgación de novas alternativas e misterios do mundo e da terra, conxúganse coa voz d@s oíntes, todo, dende a radio libre e comunitaria da terra de Trasancos.

Temas das seccións
Literatura Galega: O Monográfico: Rosalía de Castro.
As Minientrevistas: Grupo Vocal Entrelas
A Túa Voz: Tiveches algunha experiencia paranormal? Podes relatala?
Música Galega: Grupo Vocal Entrelas



Subscripción ao Podcast: http://www.ivoox.com/s_p2_134729_1.html
Emisións: Mércores de 21:00 a 22:00 horas. Reposicións: Venres de 02:00 a 03:00 da madrugada, domingos de 09:00 a 10:00 horas da mañá.
Ler máis...


Segunda emisión do programa Entrelazados na Rádio FilispiM, un programa de variedades presentado e conducido por Xurxo Gago, con música galega, literatura, pasaxes da historia galega, mini-entrevistas, divulgación de novas alternativas e misterios do mundo e da terra, conxúganse coa voz d@s oíntes, todo, dende a radio libre e comunitaria da terra de Trasancos.

Temas das seccións
Literatura Galega: Pasaxe da historia galega: A batalla do Monte Medulio.
A Túa Voz: Es partidaria, partidario, do dereito a decidir dos pobos históricos?
Misterios do Mundo e da Terra: Vida trala morte.
Novas Alternativas: Lectura das novas máis relevantes no mundo do periodismo alternativo.

 Mércores de 21:00 a 22:00 horas.
 Reposicións: Venres de 02:00 a 03:00 horas da madrugada, 
domingos de 09:00 a 10:00 horas da mañana.
Ler máis...





 No bico dunha árbore aniña
un bravo paxaro cun sinxelo fogar,
xebre, levou ramiña a ramiña
creou encoiriño niño circular.

O doce voo dunha avelaíña,
unha semente está por xerminar,
o acivro xa ten súa espiña,
os detalles da vida no seu roular.

E o barruzo; que ben sabe mollar,
no outono da castaña e muíña,
unha castaña xuculento manxar.

Detalles dos días no seu transitar,
anacos de señardade, morriña,
polas cousas da vida no seu roular.

© Poesía by Xurxo Gago Chao
Ler máis...



 Laura encontrouse freando de súpeto o seu automóbil ao divisar unha forma estraña cruzando a estrada na noite escura. Nun principio pensou nun animal, pero nada xacía diante do seu coche, cruzado no medio dunha curva. Asustouse. Quedou petrificada observando como as luces dun gran vehículo se lle achegaban a gran velocidade. Non o soportou, desmaiouse. O coche de Laura tiña as luces postas e inundaba os dous carrís. A muller tiña o seu corpo inerte e a cabeza apoiada no volante.

O camioneiro pouco puido facer para non chocar contra o coche. O último que viu, grazas as luces, foi que non interior do coche había unha muller loura coa cabeza apoiada no volante. Nada puido facer para evitar tal envite. Finalmente arroiou o coche, desprazouno varios metros e depositouno na cuneta de costado.

Tras un breve silencio, escoitouse abrir a porta do camión, saíu o condutor cambaleándose mentres se dirixía ao coche para intentar rescatar á muller. Sorprendeuse ao observar que ninguén había no seu interior. Os cristais das ventás da parte dianteira estaban intactos, polo que non era posible que saíse disparado o seu ocupante. Realizou un rastrexo visual pola zona, buscando a alguén malferido, pero ninguén había nese lugar a parte del. Decidiu chamar á policía, para aclarar o sucedido.

O camión, cruzado na estrada, era rexistrado a fondo por cinco gardas civís, mentres outros tantos precintaban o lugar. O chofer encontrábase sentado nun coche patrulla, dous axentes de paisano interrogábano mentres consultaban os seus datos persoais pola radio. Como se adoitan dicir nestes casos, estaba limpo. Pero o condutor do camión sentíase apesarado e sorprendido. Nunca lle sucedera tal cousa. Onde estaría esa muller?. Os gardas cansáronse de buscar polas inmediacións sen encontrar rastro ningún da muller desaparecida. Sabían que era ela por que encontraran a documentación no interior do vehículo, pero nin rastro. Algún dos gardas, chegou a dubidar do condutor, dicíndolle que todo aquilo parecía unha montaxe.

Fíxose o día, unha grúa encargouse de retirar o coche e levalo ás dependencias policiais, comezou a levarse a cabo unha investigación. O condutor do camión sinistrado foise para a súa casa coa sensación de ter sufrido algún tipo de suceso paranormal. Pero iso, non llo dixo aos gardas.

Laura, espertouse sobresaltada, vaia sono tivera, e mesmo suaba. De súpeto sooulle o teléfono, era a policía. Comunicáronlle que o seu coche sufrira un accidente. Preguntáronlle se sabía algo diso, pero ela non soubo que dicir. Os axentes informárona de que en breve presentaríanse na súa casa para interrogala sobre a situación. Unha vez rematada a conversa asomouse á ventá e comprobou que o seu coche non estaba  aparcado. Preguntábase coma era posible que aquel pesadelo fora unha realidade. O certo, é que pensaba que tal pesadelo fora moi real. Chegou á conclusión de que tivera que sufrir algún tipo de “teletransportación” xusto no momento antes da colisión co camión. Iso salváralle a vida. Pero como ía contarlle iso á policía? Que ían a pensar dela? E se acusan de abandonar o coche? E se dicía que llo roubaran?

Laura estaba nerviosa, paseaba por todas a estancia do seu salón ata que chamaron á porta, eran os axentes da lei. Nada máis abrir, presa dos nervios e a tensión, padeceu un síncope e derrubouse caendo no chan diante dos gardas.

O seu coche apareceu escangallado, os gardas non foron quen de obter outras mostras distintas de pegadas dixitais ás de Laura. Tan so ela estivera no vehículo. O condutor do camión fixo un careo con ela e recoñeceulle a melena. Laura, non podía máis, ao non ter respostas ás preguntas dos axentes, decidiu contarlles o seu pesadelo, que era calcado á versión do camioneiro. Contoulles que de súpeto algo cruzóuselle na estrada e para esquivalo tivo que manobrar calándoselle o coche no medio dos dous carrís, e ao ver as luces do camión achegarse a ela desmaiouse. Díxolles que o seguinte que lembraba tras  perder o coñecemento era espertar sobresaltada na cama da súa casa.

Unha “teletransportación” salváralle a vida. Dende aquela dedicouse a investigar sobre o asunto e puido comprobar a inmensidade de casos que existen sobres situacións parecidas.

© Relato by Xurxo Gago Chao
Ler máis...

 

Primeira emisión do programa Entrelazados na RâdioFilispíM, un programa de variedades presentado e conducido por Xurxo Gago, donde a música en galego, a literatura, as pasaxes da historia, entrevistas, divulgación de novas alternativas e os misterios do mundo, conxugaránse coa voz d@s oíntes.
Temas das seccións:

Literatura Galega: Lingua Galega
A Túa Voz: Lembras o programa da Radio Popular dos oitenta "Música y Estrellas"?
Misterios do Mundo e da Terra: Os Chemtrails
Novas Alternativas: Reset económico mundial.

 
Email: entrelazadosnasondas@gmail.com.
Twitter: @EntrelazadosRF 
Subscripción ao Podcast: http://www.ivoox.com/s_p2_134729_1.html
Ler máis...