O Nemeton do Galaicum

O bosque literario de Xurxo Gago Chao

























  Área Recreativa Muíño de Pedroso, Narón (A Coruña).

 Fotos by Xurxo Gago Chao
Nikon D3100
Ler máis...

 

Avanza a roda da vida
mentres seguen medrando as colleitas
e os espíritos da natureza
énchennos de maxia esparexida.

Amorosos beizos seguen bicando
mentres brazos amorosos apertan,
amorosas olladas tentan
para bicar e apertar amando.

Xorde emprendedora enerxía,
incrementa a nosa fortaleza,
vai aumentando a nosa certeza
coa maxia condescendida.

Hai días para amencer cantando
nos que máxicos impulsos espertan
e hai sentires que nunca desertan
e hai forzas para seguir soñando.

E a nosa roda xira e xira
mentres van quedando as cousas feitas,
se unha remata outra comeza
na súa rutina preconcibida.

Poesía by Xurxo Gago Chao
Ler máis...

 

Xosé tiña o costume de acudir cada día ao piñeiral de Doniños, durante vinte minutos percorría ao trote o circuíto de terra e logo remataba realizando exercicios varios tombado no campo. Para finalizar facía varias carreiras rápidas. Ás veces, se tombaba a descansar no campo boca arriba, mirando ao ceo. Xa chegara a noite, eran máis dás sete e media da tarde. Ese día decidiu manterse tombado máis tempo do debido, durmiuse do cansazo. Cando espertou tiña as súas roupas húmidas, os refachos fríos de vento lle tiñan entumecido os músculos ata o punto de que case non podía mover as súas pernas. Fixo un esforzo por elevar os seus xeonllos e conseguiu manterse coas pernas flexionadas. Tremía de frío.

Ao levantarse viu algo no ceo que o detivo de inmediato, quedando perplexo, ao ver unha luz cada vez máis grande e máis intensa. Achegábaselle. Detívose fronte a el. Era un xigantesco círculo de luz dun metro e medio de diámetro, un enorme ser de luz. O resplandor, non danaba os seus ollos, pero á súa vez o iluminaba cunha intensidade fascinante. Esa luz dáballe calor. Máis dun minuto quedou aparvado mirando para a luz, a cal, permanecía inmóbil a uns escasos metros del. Tiña medo, non saía do seu asombro ao comprobar que esa calor o vigorizaba de xeito milagroso. Non sentía cansazo, estaba a gusto sendo iluminado por esa luz tan acolledora. O medo desapareceu pouco a pouco ao sentirse cada vez máis consciente de que estaba a vivir un encontro con seres doutra dimensión ou doutro planeta.

Tras uns instantes eternos de mostrase a Xosé, a luz, o ser, desapareceu nun pestanexar de ollos. O rapaz quedara perplexo. Levantouse dun salto e buscou polos arredores do lugar. Unicamente atopou escuridade. Dirixiuse ao seu coche. De camiño á súa casa non podía facer outra cousa que darlle voltas á escena que vivira, decidindo non llo relatar a ninguén para que non cresen que era un lunático fabulador. Despois daquilo comezou a investigar sobre ese tipo de aparicións. Xa nunca máis sería o mesmo sabendo da presenza entre nós dese tipo entidades enerxéticas. Seres de luz? Extraterrestres?

Acude ao piñeiral todos os seráns, para cumprir coa súa cita diaria de exercicio. Dende que lle sucedera, tomou por costume ficar máis de tempo polos redores, esperando atoparse de novo co estraño ser.


Preguntábase que tipo de entidades circulaban preto de nós:

- Están aí os seres de luz? Hai extraterrestres nas nosas terras? Alguén máis viviu esta experiencia?

Despois de investigar pola rede aprendeu sobre os tipos de entidades que dicían que existían, chamáronlle a atención os “Orbs”: - Que era iso dos “Orbs”? Por que saían nas fotos? Chegou á conclusión de que non era o único intrigado por estes temas sobrenaturais. Era un máis dos moitos que presenciaran a un ser de luz. Soubo que este tipo de seres existen a miles, nesta e noutras dimensións.

Haberá quen o crea e haberá quen non.

Relato by Xurxo Gago Chao
Ler máis...











 O bosque do Seixo, Mugardos (A Coruña)
 
Fotos by Xurxo Gago Chao
Nikon D3100
Ler máis...


Un belo e inmenso ceo aluarado,
un bohemio meditar do ser,
un ánimo positivo apoutado
que di: – Hoxe si. É ou non é?

Un quecido sentimento trasnoitado,
unha varanda para mirar ao amencer,
un ánimo positivo apoutado
que di: – Hoxe si. É ou non é?

Un pinchacarneiro sobre campo mollado,
un vichelocrego asubiando outra vez,
un ánimo positivo apoutado
que di: – Hoxe si. É ou non é?

Unha torpe zarapallada do pasado
unha señardade que fai aprender,
un ánimo positivo apoutado
que di: – Hoxe si. É ou non é?

Un nobre convencemento espertado,
un xa sei o que hei de facer,
un ánimo positivo apoutado
que di: – Hoxe si. É ou non é?

Poesía by Xurxo Gago Chao
Ler máis...