O Nemeton do Galaicum

O bosque literario de Xurxo Gago Chao





































Contorna da Torre de Hércules (A Coruña)


Fotos by Xurxo Gago Chao
Nikon D3100
Ler máis...



 
As mans son condutoras transmisoras
da enerxía que por nós circula
sendo unhas sabias executoras
das ordes que o cerebro formula.

Sorte dunhas mans tranquilizadoras
doutas en loitar contra a tristura,
ás veces incansables protectoras
portadoras dunha nobre tenrura.

Hai mans sinceras, suaves, sedutoras,
acolledoras, misericordiosas,
amorosas, máxicas, feiticeiras.
.
Hai mans amigas achegadoras,
conciliadoras e agarimosas,
cheas de enerxía, curandeiras.


Poesía by Xurxo Gago Chao
Ler máis...

 

Marga estaba sentada na pedra de sempre, non seu miradoiro particular, dende onde observaba a entrada da ría Ferrolá. Acudía regularmente a ese lugar, para atopar un pouco de acougo dos quefaceres diarios. Dende ese sitio observaba perfectamente o golfo Ártabro e a liña do horizonte que se mostraba entre o inmenso mar e o infinito ceo.

Ese día, en particular, tiña unha pesadume pola perda da súa carteira. Esta contiña todos os seus documentos ademais de algo de diñeiro. Xa puxera a denuncia correspondente na comisaría, tiña moi difícil o atopala. Despois dunha procura intranscendente pola cidade de Ferrol dirixiuse cara a Punta do Segaño, preto de alí aparcou o seu coche. Camiñou cara ao mar, baixou a pendente, cruzou un pequeno camiño cuberto de toxos que a levou ata as pedras que presiden a vista fronte ao alén do mar. Xa tiña a súa pedra elixida dende moito tempo atrás, unha pedra á que ela bautizou coma a morsa, evidentemente, polo gran parecido da rocha a este animal. Dende alí controlaba á perfección  o golfo Ártabro, ao lonxe tiña á torres de Hércules e as rochas que a protexen. O Grelle, A Rabaleira, O Coido, O Xanrei, O Altar, son moitos os nomes das rochas que rodean a contorna do antigo faro coruñés.  As rochas das nosas costas teñen nomes, quen sabe os seus nomes á perfección son os vellos mariñeiros, os vellos mariscadores da zona que están cheos de sabedoría sobre o mar e a costa que os rodea.

Marga miraba o mar. Gustáballe estar alí. Nese lugar escoitaba o murmuro das ondas, alí recargaba as pilas para afrontar ao día seguinte outra longa xornada. Eran as sete e media dun serán de finais de setembro. Unha parella de rapaces namorados pasou preto dela, buscando quizais a súa intimidade. Un señor de mediana idade estaba pescando a poucos metros de onde a dama solitaria se atopaba, pero ningún dos que alí estaban caeron na conta no que ela divisara. Marga, sorprendida, ergueuse de súpeto ao comprobar que unha muller de amplos cabelos louros estaba no mar, a poucos metros da costa. Cando ía gritar aos presentes que unha muller necesitaba axuda, comprobou con enorme incredulidade, que era unha muller pez. Divisou perfectamente a cabeza da criatura e cando estaba disposta a berrar viuna mergullarse e sacar a superficie unha brillante cola de serea.

As pernas comezaron a tremerlle, o seu corazón disparouse de revolucións, o seu pensamento cavilaba a toda velocidade. Colleu o teléfono sen perder de vista o lugar, preparou a opción de vídeo e deulle a gravar. Enfocou cara ao lugar onde vira ao estraño ser.

Nada sucedeu durante uns minutos. Non conseguiu tomar imaxe algunha, pero xusto no momento no que gardou o móbil apareceu de novo. Desta vez mostróuselle durante uns segundos máis. Marga, volveu a ver á muller de pelo largo saír á superficie, quedou mirando para ela. Ambas coincidiron nas miradas. O rostro da criatura era pálido, a súa pel resplandecente reflectía a luz que o baixo sol inda ía emitindo, non podía distinguir máis dende a distancia na que se encontraba.

Mentres se xuntaban as miradas, escoitou unha voz dentro da súa mente que lle repetía e repetía as seguintes palabras: - Son a doncela das ondas. - Son a doncela das ondas. - Son a doncela das ondas. Cando a serea desapareceu cesou esa voz que escoitaba sen cesar na súa cabeza. O señor que estaba pescando non estivo ao tanto de nada, nin a parella de xoves namorados, cada un estaba ao seu.

Marga, vindo o que vira, sentou de novo na rocha e sacou un cigarro do bolso, xa non fumaba moito, pero nese caso necesitábao. Mentres aproveitaba o cigarro comezou a sorrir, tiña bolboretas no estómago, todas as súas extremidades tremían. Non deixaba de mirar cara o lugar, tiña o convencemento de que todo aquilo fora moi real. Non tardou en levantarse para marchar, dirixiuse cara ao coche a modiño sen deixar de mirar para o mar. Pensou en falar con aquelas persoas e comentarlle o que vira, pero convenceuse de que ía a quedar coma unha tola. Xusto antes do momento de xirar o pescozo viu de novo a silueta. Ía cara ao norte, entre mergullada e mergullada, cara ao cabo Prior. Pareceulle incrible que tan só ela caera na conta da súa presenza, non era difícil ver a cola da serea saíndo á superficie nin os cabelos dourados da súa cabeza.

De camiño a casa convenceuse do momentos especiais que a vida lle acababa de agasallar. Supuxo que non todo o mundo podería ver sereas polas augas do mar do golfo ártabro. Non tardaría en volver.

Quen queira “ver”, verá a maxia que nos rodea.
Quen non queira “ver”, verá tan só auga, ceo e terra.

Continuará…


Relato by Xurxo Gago Chao
Ler máis...





















 
Praia de Vilarube, concello de Valdoviño (A Coruña)


Fotos by Xurxo Gago Chao
Nikon D3100
Ler máis...