O Nemeton do Galaicum

O bosque literario de Xurxo Gago Chao























Queimadas na Sociedade Amigos da Paisaxe Galega no Seixo, Mugardos (A Coruña)

Fotos by Xurxo Gago Chao



Ler máis...

 

Os mares dixitais das redes sociais conteñen millóns de cardumes de vidas humanas expostas ao mundo e mesturadas con outras tantas vidas falsas e inventadas. Como é o teu eu dixital? Que lle contas de ti á rede? Como é o teu perfil? Cantos perfís tes? Se non tes Facebook, non existes? Tes Twitter? Son necesarias en realidade?

Respondendo á derradeira pregunta, segundo a miña opinión e experiencia, penso que non han de ser necesarias se non complementarias. O uso continuado de moitas horas nos perfís destas redes sociais, por parte dos seus usuarios, os leva a necesitalas psicoloxicamente. Os ánimos destas persoas pasan a depender da súa experiencia nas redes sociais, se son boas estarán ledas, se son malas ou tristes estarán negativas ou melancólicas. É necesario desprenderse da dependencia destes foros sociais. Necesario é chegar a usalos de modo complementario para os momentos de lecer, ou para contacto entre persoas, ou para ler novas, debater, expoñer obras propias de maneira altruísta, etcétera.

Cada quen fará o que queira estando completamente no seu dereito. Ao meu entender; as redes socias, soen inducir a interpretar mal moitos comentarios dos usuarios, moitas fotos, moitos Gústame. Nalgúns casos, pódese chegar a pensar dunha persoa algo que non é. Nalgúns casos dáselle moita importancia ao banal e noutros ningún interese ao realmente importante. A xente vai ao seu. Inda de ter a posibilidade de estar máis preto, as persoas están moi lonxe unhas doutras. Polo feito de crer que este tipo de redes socias son a mellor maneira de estar informados uns dos outros. Cando, ao mellor, a máis produtiva maneira de informarse, de saber da persoa que interesa, é acercarse a ela. É darlle unha débil palmada nas costas. Un: - Moi boas. Como estamos? Cal é o teu estado?

Nas redes sociais é recomendable expoñer o xusto, o necesario. Hai que elixir con coherencia  o que gusta e o que non, os chíos, os rechíos e os rechouchíos, pois hai moitas incongruencias. Hai que tomalas coma o que son, un complemento máis, pois non son a biblia da vida. A vida desenvólvese más aproveitable no mundo real, cos pes na terra, co corpo no mar, con apertas verdadeiras e debates de igual a igual. Respirando o mesmo aire. Saudando con reais bicos e estreitar de mans. 

O anonimato nas redes sociais é sinónimo de falsidade, de xente curiosa e desprezativa coa vida e cos seres humanos que non seguen o camiño das súas ideoloxías. Os anónimos fan os seus comentarios agochados trala infamia por non ser quen de expoñer o seu nome real. Humanos que non debaten cara a cara por que son ficción. Esta ficción mestúrana con pingas de realidade para captar adeptos e para manipular aos seus fieis achegados que rechían (chíos) ou comparten comentarios á súa vez con outros seguidores, servindo para a perfecta difusión das mensaxes dos anónimos. Certo é que xa está todo moi controlado polas forzas de seguridade do estado español, polas brigadas de delitos informáticos da policía nacional e garda civil, polo software e hardware do que dispón o CNI, coma SITEL, un sistema de escoitas telefónicas do Ministerio de Interior de España, etcétera. Para eles, todo é máis sinxelo. Sábeno todo de todos. Inda que lles custe nun principio, ao final, sempre dan co anónimo. Pero para nós; ao nivel usuario, ao nivel do cidadán da pé, échenos case imposible chegar a saber quen é tal. Por iso o mellor é pasar deles e non seguilos. Hai que escoller ben a quen se segue nestas redes para non caer baixo a influencia da sen razón.

Os mares dixitais das redes sociais conteñen millóns de cardumes de vidas humanas; peixes humanos da velocidade por cable, da conexión por datos móbiles e sistemas Wifi. Toda unha fauna e unha flora de informacións coas que hai que ter coidado, unhas son verdadeiras e outras non. Hai furnas e rochas neses mares dixitais, que agochan valorosos segredos, que levan a tesouros para o aprendizaxe e o saber. Hai enormes cantís baixos os mares dixitais que levan a enormes ladeiras onde ten lugar o achegamento entre os peixes persoa. Pero tamén hai infernos de lava percorrendo estes mares que levan aos peixes humanos a queimarse ou a quedar atrapados nas trampas impostas polos demos das profundidades abisais. Hai que saber coller o leme para manter boa dirección. Hai que saber navegar polas correntes das redes sociais para non caer polas enormes fervenzas que van cara a aos abismos dos amolados. Hai que saber vivir mergullados baixo o influxo dixital sen perder o norte da vida real.

Escrito by Xurxo Gago Chao
Ler máis...


 
Orgullo da terra galega é ter a unha artista coma Sés. Denominada polo prensa coma a "Sabina" galega. Pero máis alá de denominacións, Sés, é unha gran artista do pais. Escribe letras revolucionarias, atrevidas, sociais, tocando moitos xéneros musicais. Ten unha excelente formación académica inda que o que máis irradia é humanidade, humildade e bo facer.

É a artista favorita da miña filla (e a miña), sábese todas as letras das cancións do último disco. A viu en directo no teatro Jofre de Ferrol. Encantounos aos dous. Abraiounos. Eu xa a coñecía dalgúns anos atrás ao asistir a algunhas actuacións súas nuns locais da zona do Orzán na Coruña. Debería ser a diva de Galicia e, tempo ao tempo. 

Sés, non ten nada que envexar a ningunha outra artista de renome, nin española nin estranxeira. Sés é nosa, é boísima, xenial. A pouco que vaia entrando, en máis e, máis, corazóns galegos, será recoñecida na nosa terra como a diva que merece ser. Como a escoite o Springsteen, seguro, seguro, que se namora dela. Paga a pena mercar os seus discos. Quedarán amortizados, co talento de Sés e os seus músicos, dende a primeira ata a derradeira nota. Déixovos con este xenial tema patriótico galego titulado Tempestades de Sal. A gozalo:

Ler máis...



Recende a natura da terra,
ule a doces versos recitados,
perfume con literatura galega
e patriotismos que foran silenciados.

Espertou o día azul e branco
entre raios de sol galeguizados,
entre o orgullo e o berro patrio,
entre os bicos dos namorados.

Vai o día cunha sensación tenra
de sentires galegos entusiasmados
onde xorde unha irmandade fraterna
cos galegos versos do himno cantados.

Coma sensible caricia materna
coma os galegos soños soñados,
coma o verdor dunha alameda
son os galegos sentires falados.

Coma o arrecendo da natureza,
coma o mellor sabor que capta a alma,
é o día da patria galega
cando renace a galega esperanza.

Cunha enxebre fortaleza
renace e crece o amor á patria,
nace e florece a galega beleza  
co feitizo destas terras máxicas.

Poesía by Xurxo Gago Chao
Ler máis...





Un galego castelanizado pode descastelanizarse mergullada a mergullada. Pode. Se quere pode. Pode mergullarse na nosa cultura, na nosa historia, na nosa lingua. Pode. Se quere pode. Pode mergullarse nas ondadas de diversidade cultural galega que azoutan as cidades galegas nestes tempos. Mergullarse na coloreada marea social galega amante da fala e, da cultura e, da verdadeira historia da nosa “Nazón de Breogán”. Mergullada a mergullada, pódese chegar a ver e, a sentir, a enerxía da aura patriótica de Galicia. Unha aura que enfeitiza e descastelaniza. Pódese renacer cada ano como galegos. Teimando día a día, por exemplo; na tarefa do aprendizaxe da lingua, lendo a literatura contemporánea ou os clásicos galegos, lendo a prensa dixital galega, defendendo a nosa cultura, as nosas tradicións, a nosa contorna, participando na loita social, etcétera. Sempre defensores da nosa xente e da nosa terra galega.

Sermos os galegos do século vinte e un; orgullosos defensores da nosa lingua, sensibles ante o legado das ilustres autoras e autores galegos, sensibles ante as necesidades da sociedade, mirando cara a nós pero sen deixar de mirar para fóra.

Cada día da patria renacendo galegos.

Feliz día da patria Galega!

Escrito by Xurxo Gago Chao
Ler máis...