Refinamento

Hai realidades que eu enterro

 non quero ver máis humanas violencias
nin presentes nin futuros de ferro
nin saber de malvadas providencias.

Non quero ser escravo do aceiro,
non quero humanas impertinencias,
máis non quero un criterio viaxeiro
nin ser vítima das incoherencias.

Hai humanos que fomentan o medo
non quero caer nas intransixencias,
pero mentres uns pintan todo negro
outros branquexan as súas conciencias.

Non quero caer no variado erro
nin visitar bosques das prepotencias,
nin abusar da ferramenta berro
nin encher os barrís das vehemencias.

Eu espero un mundo pracenteiro
cheo de bondades e transparencias
cun fel entendemento duradeiro,
un mundo de loables convivencias.

Eu espero un mundo dun só ego
que entrelace boas converxencias,
que transite moradas do sosego,
que acolla ben as coexistencias.

Que o amor saia do seu encerro
e que transcorra sen incoherencias,
coa hipocrisía no desterro,
globalizando boas consecuencias.

Que goberne o amor sobranceiro
lexislando nobres benevolencias
coa igualdade coma luceiro
nun paraíso de quintaesencias.

© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao