Hai días de mel,
días apegadizos
de mornas latexadas,
agarimos e sorrisos,
de parénteses pactadas,
sen enredos,
sen compromisos.
Hai días de mel gozosos,
sen aditivos,
sen axendas saturadas
e sen queixumes engadidos,
vinte e catro horas pegañentas
de maiolas e aloumiños.
Están a construír
un mundo para ricos
enchido de desigualdades
onde os egos de uns
converten aos outros vulgares
e onde as mentiras
xa superan ás verdades
mentres a cobiza
secuestra necesidades
encarecendo a vida
e reprimindo liberdades.
Comezar unha digna ousadía
e viaxar no tren da esperanza
apreixando cada día
novas benaventuranzas,
novos designios na travesía,
novos albores e novas luadas
cara á estación da túa propia soberanía.