O Nemeton do Galaicum

O bosque literario de Xurxo M. Gago Chao

 

É unha noite fría e ventosa de inverno e, Clara e a súa avoa María, atópanse sentadiñas no salón da súa casa, quentiñas pola calor que irradia a vella cheminea de pedra. Están falando de historias do pasado, a avoa María encántalle transmitir os moitos recordos que garda a súa mente, pois non quere marchar para o outro mundo sen contarlle a Clara toda a historia da súa familia. A voa María ten medo, medo a morrer e deixar soa a Clara, non desexa abandonar á rapaciña cega de doce anos que tanto quere, pero é consciente de que a vida é a que é, e que nalgún momento chegará o de partir. As historias que lle poida transmitir serán uns grandísimos recordos que Clara levará consigo toda a súa vida.

-    Eu non quero que morras avoa – dixo Clara con mágoa-
-    Os humanos non somos inmortais Clara. –
contestou a voa mentres remexía as brasas da cheminea-
-    É como a canción de Sés! Que fago eu se ti non estás?
-    Cando marche, daranche un escrito meu, feito pola avogada mentres eu lle ditaba, no que che dou unha serie de instrucións para que vivas unha vida plena e feliz.
-    Ai si? E que pon nese escrito avoa?
-    Non che vou dicir agora o que pon. Pero si direiche que; por exemplo, hai moitos consellos, hai receitas para que saibas facer boas comidas e doces, hai novas historias pero que debes saber de maior e non agora sendo tan pequena.
-    Pero entón? E se marchas antes de que eu sexa maior avoa?
-    Pois haberá unha parte dese escrito que se che fará entrega cando cumpras os dezaoito anos.
-    Pois espero que non ma entreguen nunca, espero terte sempre comigo, inda que teñas cen anos. Coidareiche moito avoíña, sei que son cega, pero sabes que me desenvolvo ben.
-    Seino nena. Seino.


A chuvia comezou a golpear o tellado da bonita casa de pedra da señora María, dende a ventá podían observar como se estaban a mover con brusquidade as ramas do carballo do Santo Antón. Os seres máxicos do seu interior atopábanse ben resgardados durante o frío do inverno, ninguén saía ao exterior ante as adversas condicións meteorolóxicas, a non ser que fora por necesidade imperiosa, ou por algunha misión que encomendaran as raíñas fadas que gobernaban a aquel grupo de pequenos seres máxicos que habitan no interior do carballo do Santo Antón, un carballo que se atopa nas terras da señora María, unhas terras que pertencen a súa familia dende hai moitísimos anos.
De súpeto chamaron á porta. Pum, pum, pum!

-    Avoa! Quen é? Quen chama a porta a estas horas?
-    Non sei meniña. Espera, vou a abrir.
-    Ten coidado avoa, vou contigo.


Ambas colléronse do brazo e dirixíronse con lentitude cara a robusta porta de madeira. Primeiramente; a señora María, botou unha ollada pola ventá para tentar descubrir quen chamaba, pero tan só puido ver unha figura ante a escuridade. Clara prendeu a luz da entrada, e iso permitiulle a súa avoa ver de quen se trataba. Alí fora había unha home cunha mochila e roupa de augas, totalmente mollado. Tanto Clara como a súa avoa dubidaron se abrir ou non. Pero de novo chamaron á porta. Pum, pum, pum!

Pouco a pouco, a señora María, foi deslizando todas as pechaduras que trincaban a porta da entrada da súa casa. Deixou a cadea de seguridade por medo a que quen fora tentase atacalas. Entreabriu un anaco a porta e preguntou:

-    Ola! Quen é vostede e que quere a estas horas?
-    Desculpe señora, son Chano Souto, un peregrino do camiño de Santiago.
-    Do camiño de Santiago? Pero se o camiño está moi lonxe de aquí, a moitos quilómetros.
-    Non sei, levo moitos días camiñando, perdinme, o cansazo, o frío, e a noite coa súa escuridade me trouxeron ata aquí. Teño os pes cheos de chagas, non teño outra roupa de abrigo, rematei toda a comida e non teño diñeiro.
-    Pois si que estás ben! E eu como sei que non te vas a portar mal con nós? Como podo saber se vas atacarnos, roubarnos ou algo parecido?
-    Señoriña, asegúrolle que non. Asegúrolle que estou perdido e necesitado dun descanso. Ata pensei en deitarme baixo aquela gran árbore que ten na súa finca.
-    Diso nada. Espero non arrepentirme. Ti que dis Clara?
-    Si avoíña, déixao pasar, está mollado e canso, e non ten para comer!


A señora María descorreu o último peche que impedía abrir a porta e con moita desconfianza deixou pasar ao peregrino. E este, con moita lentitude e mal camiñar, pasou dentro da fermosa casiña, que estaba quentiña polo lume da cheminea.



-    Que ben se está nesta casiña. Que gustiño da entrar nela, tan quentiña …
-    Si, si. Primeiro imos ao que imos, vouche buscar unha roupa seca, era do meu home que morreu hai moitos anos, pero valerache perfectamente para estar seco e quente.
-    Non se moleste.
-    Non é molestia home, é un deber.
-    Nena, e ti como te chamas? E por que me miras así?
-    Clara, chámome Clara, e non podo mirarte porque son cega, o único que vexo é escuridade.
-    Cega? Non podes ver?
-    Non.
-    Dende cando?
-    Dende sempre, nacín así.
-    Síntoo.
-    Pois non o sintas, ti non tes a culpa, e a min non me molesta ser cega, xa estou acostumada. 





En plena conversa achegouse a señora María coa roupa prometida para o peregrino, e despois de darlla indicoulle unha habitación con cuarto de baño para que fora a asearse e a cambiarse. O peregrino desapareceu tras a porta da habitación mentres Clara e María retomaron os seus asentos fronte á ventá e a cheminea.

-    Que pensas avoa.
-    Penso que é un pobre home.
-    Eu tamén. Ten unha voz moi triste.
-    Pareceume intuír algo misterioso nos seus ollos.
-    Caramba avoa! Non me asustes!
-    Que non nena, non é nada malo, teño a impresión que este home vainos traer algo bo.


Xa en silencio, tanto Clara como a súa avoa deixaron pasar os minutos mirando as brasas da cheminea, ambas en silencio, un silencio que foi interrompido ao abrirse a porta da habitación do peregrino. O home que saíu da habitación non tiña nada que ver co home desaliñado que entrara pola porta. A señora María convidouno a sentar ao lado da cheminea e entregoulle unha cunca con cascarilla quentiña recen collida da pota. O home comezou a falar:
-    Moitas grazas señora. Grazas por todo, de verdade. O certo é que levo uns días nos que arrastro os pes e avanzo pouco. Perdinme dende hai moitos quilómetros, non volvín a ver ningunha sinalización do camiño.
-    Home, claro que non viches sinalización ningunha pois esta é a parroquia de Artes no concello de Carballo e non sei que fixeches, pero estás a dar moita volva para ir a Compostela.
-    E que pasoume algo moi estraño señora, pero non sei se contarllo, pois poderían tomarme por tolo.
-    Conta home conta.
-    Si, conta, conta, eu quero saber que che pasou. –afirmou Clara interesada-
-    Pois veredes. O día anterior, despois de pasar Padrón, dirixinme ao albergue público da parroquia de Teo, e ao día seguinte, comecei a camiñar cara a Compostela na miña última etapa do camiño. Camiñei e camiñei seguindo as indicacións, e precisamente,  unha placa anunciaba que nese percorrido que estaba a pisar había restos de pedra do camiño primitivo, ou sexa, do camiño que comezaran a facer os primeiros peregrinos que se achegaran a Galicia para camiñar cara a Compostela hai dous mil anos. O camiño estaba rodeado de árbores da terra ademais de moito eucalipto, e ulía de marabilla. Pois ben, camiñando por aqueles lares atopeime de súpeto cunha dama vestida de branco, era como unha dama transparente sen pes, que flotaba no aire. Atopábase fronte a min a uns dous metros de distancia, mirándome fixamente sen falar. Eu quedei parado, petrificado polo que estaba a ver, gritei dun susto e aparteime cara atrás. Pero a imaxe daquela muller comezou a moverse na mesma dirección que eu tiña que camiñar, era como se quixese que a seguira, e fíxeno, seguina. Non podía crer aquilo que estaba a vivir, de verdade, era como se estivera tolo detrás dunha visión de debuxos animados.
-    Vaia!Unha dama de branco! -Cortou o relato Clara, bastante sorprendida-
-    Déixao continuar nena!
-    Ben, pois eu, eu, seguín a aquela aparición que cada vez ía máis rápido, tendo que acelerar o paso a pesar da dor que as chagas dos pés me causaban. A dama saíu do camiño primitivo e eu dubidei un momento se seguila ou non, pois desviábase do percorrido que eu tiña que facer para chegar a Compostela.
-    - Entón? Que fixeches?
-    Pois seguina, saín do camiño e metinme por unha pequena estrada que me levou a outro camiño onde había unha indicación que dicía Castro Lupario, a verdade que o lugar era precioso, pasei por unha pequena ponte de pedra que atravesaba o río Sar,  e convencinme verdadeiramente de que aquela dama misteriosa quería levarme a algún lugar preciso. Pero de súpeto desapareceu. Eu quedei pasmado, aparvado, sen saber que facer, non sabía se continuar adiante ou volver cara atrás. Pero preto dunha árbore observei a unha señoriña sentada a beira do camiño e mirando para o chán.
-    Vaia historia!
-    Si, vaia historia, parece de tolos, pero crédeme que é verídica.
-    E que che dixo a señora – preguntou Clara-
-    Ben, a señora, moi anciá, non falou nada, era coma se fose muda, pero miroume fixamente, e crédeme, os seus ollos parecíanme os mesmos que os da dama de branco que me levara ata alí. Falar non falou, pero eu comecei a escoitar unha voz que dicía de maneira repetida: Pedra, terra!,  Pedra, terra!,  Pedra, terra! E claro, que na miña mente aparecesen de repente aquelas palabras fíxome pensar que eran coma unha especie de mensaxe que quería transmitirme telepaticamente a señoriña. E eu tomei a decisión de sentarme ao carón dela. Senteime, mireina, e cando quixen tocarlle o ombreiro coa miña man, evaporouse.
-    Caramba!
-    Era unha moura, era unha moura. Eu creo que si.
-    Unha moura. Pois seguro, pero creo que era algo máis diso, cóntovos. Despois de evaporarse mirei no lugar exacto do chán onde estivera sentada aquela tenra figura da velliña e non sabedes que atopei.
-    Que atopaches? Veña Chano di. –reclamou moi intrigada Clara-
-    Unha pedra, atopei unha pedra!
-    Pois vaia chasco, unha pedra … - Clara mostraba decepción no seu rostro-
-    Non Clara, non foi un chasco, foi unha grata sorpresa, pois aquela pedra tiña gravadas as letras RL.

 -    RL? E que é RL?
-    Pero déixao contar Clara, senón non entendemos nada!
-    A pedra estaba porca, sucia de terra, pero aquelas iniciais víanse ben. Comecei a limpala, a apartar a terra, e fun desenterrándoa ata conseguir observar un cadrado perfecto de pedra coas inicias RL talladas na súa superficie. Escarvei máis para tentar levantala e conseguín movela pouco a pouco ata que levantou. E a que non sabedes que había debaixo da pedra?
-    Que había? Di!
-    Calquera cousa –dixo a avoa graciosa, o peregrino apertou coas súas mans a cunca de cascarilla e bebeu varios grolos-
-    Había un vulto de coiro ben soterrado, tiven que tirar ben del para liberalo do seu lugar.
-    E que había nese vulto?
-    Outro vulto de coiro, e logo outro, e claro, fun desenvolvendo o vultos de coiro e non sabedes que atopei.
-    O que?
-    Ouro, pedras de ouro puro, máis de cincuenta.
-    E onde as tes? Ou xa non as tes? – a Clara emocionáballe aquela historia-
-    Téñoas, pero antes de ensinárvolas quero rematar a historia.
-    Pois veña neno, vai rematando que xa é madrugada e hai que ir pensando en durmir. – a señora María tiña sono, inda que o relato do peregrino estáballe a gustar-.
-    Pois resulta que aquelas terras pertenceran hai moitísimos anos á Raíña Lupa.
-    Á Raíña Lupa?

 -    Si, antes de crearse a catedral de Compostela e despois de aparecer o corpo do apóstolo Santiago en Iria Flavia, di a lenda que os cristiáns tentaron enterrar ao apóstolo nas terras da Raíña Lupa, pero esta mandou  ao seu gobernador coa intención de que os botara de alí. Pero o gobernador non conseguiu botalos debido á axuda divina e morre no intento. E tempo despois, volven varios discípulos co corpo xunto da raíña Lupa e esta, (con malicia, querendo enganalos por segunda vez), mandounos ao Pico Sacro para que collesen dous bois sabendo que naquel monte estaba a cova da entrada ao Inferno onde había un dragón. Pero, a divindade da cruz fulmina ao dragón volve mansos aos touros que antes eran bravos. Ao ser testemuña destas milagres a raíña Lupa converteuse ao cristianismo e axudou na construción da morada do apóstolo, a catedral de Santiago de Compostela.


-    Eu xa coñecía esa lenda –informou a señora María-
-    Carai, vaia cousas que che pasan Chano, e canto sabes de todo. Pero entón, explícame, ¿que ten que ver a raíña coas pedras de ouro que atopaches?
-    Pois que era ela.
-    Quen?
  -    A velliña, a vella que estaba sentada. Era ela a raíña Lupa. Ela transmitiume as palabras Terra, Pedra, e desapareceu para que eu descubrira a pedra, polo tanto penso que o ouro é un agasallo.
-    Igual é un agasallo, pero non para ti. –indicou a señora María-
-    Certo señora, pois alí mesmo, boteime sobre a herba e quedei durmido un rato, nese soño, faloume de novo a raíña Lupa e díxome que este ouro tiña que darllo a unha nena cega chamada Clara, unha nena que era a gardiá dunha árbore máxica.
-    E a min, por qué a min, por qué me coñece a raíña Lupa.
-    Porque ela ten contacto co mundo máxico que ti protexes, e parece ser que en pouco tempo precisaredes bastante diñeiro para evitar que vos boten desta casa, o que sería o fin da árbore máxica e o seu mundo.
-    E a ti quen che dixo todo isto, ti como o sabes.- Clara estaba chea de dúbidas-
-    Transmitiumo a moura Lupa dende os meus soños.
-    Eu o que non entendo é como chegaches ata aquí, desviácheste moito do camiño, e ¿cómo soubeches onde vivíamos?
-    Moi fácil, unha dama de branco foi indicándome o camiño ata que desapareceu fronte a túa casa.

Aquela noite durmiron todos ben satisfeitos. Aquel bo home entregoulles todo o ouro que atopara nas terras do Castro Lupario, e a pesar de que non a quería colleu unha pedra que lle entregou a avoa María, pasou alí un par de días máis, convidado por elas, curando a súas chagas, pero un día, de súpeto, desapareceu sen despedirse. Tanto Clara como a súa avoa inda cren hoxe en día que aquel home era un anxo enviado para axudalas. Grazas a aquel ouro puideron salvar a súa casa e as súas terras, sabían que poderían ficar alí ata o fin dos seus días.

Clara, cada día, achégase xunto ao carballo, ponse a ler libros e a contar historias a quen queira escoitala, sabe que os pequenos seres, as fadas, as sílfides, os elfos, e os ananos, todos eles,  e pesar de non velos, están aí. Certo é que Clara é cega e que a pesar de que estivesen visibles non podería velos, pero Clara sínteos, sabe que están aí. A pesar de non velos ten fe na súa presenza. A fe é a chave para poder chegar a alcanzar o mundo dos seres máxicos, hai que crer, hai que ter fe e chegara o día, o día no que un ser máxico se deixará ver. Pero non se deixará ver a calquera persoa, pois non se aparecen aos egoístas, nin á xente vaga, nin á xente interesada, aparécense a xente boa que respecta ás persoas e á natureza. Tal e como fai Clara, a gardiá do carballo máxico.

Despois da longa espera dun ano, a nena Clara, xa con doce anos, despois de pasar moitas aventuras xunto a súa avoa, prepárase para o solsticio de verán, preparase para a festa da súa noite particular. A noite de San Xoán, cando Clara e a súa avoa preparan unha pequena fogueira onde queiman herbas secas e pequenos restos de madeira sobrantes dos pequenos traballos realizados durante o ano. A avoa prepara ricos doces e petiscos e unha deliciosa bebida de froitos vermellos. Alí estaban as dúas, avoa e neta, as doce menos cinco da noite, coa única luz que irradiaba a fogueira, sabían que as doce en punto comezaría o espectáculo.

Así foi. As doce en punto da noite de San Xoán, comezaron a aparecer na escuridade unha gran cantidades de pequenos puntos de luz, todos eles comezaron a moverse á vez, creando unha fermosa coreografía no aire, eran as sílfides e as diferentes raíñas fadas coa súa danza da visión, un pequeno ritual sagrado, que lle devolvía a vista á nena Clara por unha noite. E Clara comezou a ver:

- Avoa, avoíña, podo ver, podo verte, podo ver a árbore e a fogueira, pode ver as sílfides voar!

- Si meniña, está é a túa noite...


Relato Creado Por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS...



Hai realidades que eu enterro
 non quero ver máis humanas violencias
nin presentes nin futuros de ferro
nin saber de malvadas providencias.

Non quero ser escravo do aceiro,
non quero humanas impertinencias,
máis non quero un criterio viaxeiro
nin ser vítima das incoherencias.

Hai humanos que fomentan o medo
non quero caer nas intransixencias,
pero mentres uns pintan todo negro
outros branquexan as súas conciencias.

Non quero caer no variado erro
nin visitar bosques das prepotencias,
nin abusar da ferramenta berro
nin encher os barrís das vehemencias.

Eu espero un mundo pracenteiro
cheo de bondades e transparencias
cun fel entendemento duradeiro,
un mundo de loables convivencias.

Eu espero un mundo dun só ego
que entrelace boas converxencias,
que transite moradas do sosego,
que acolla ben as coexistencias.

Que o amor saia do seu encerro
e que transcorra sen incoherencias,
coa hipocrisía no desterro,
globalizando boas consecuencias.

Que goberne o amor sobranceiro
lexislando nobres benevolencias
coa igualdade coma luceiro
nun paraíso de quintaesencias.

Poesía Creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS...


Obra de Radioteatro Infantil
Reparto: Narrador - Nena 1 (Nerea) - Nena 2 (Sandra) - Neno 1 (Carlos) - Neno 2 (Luís) - Nai 1 - Nai 2.

Comezo
-Soa Música de misterio de fondo-

Narrador: A néboa estaba inundando o ambiente, era unha noite fría, pero sen vento, case silenciosa, a humidade do lugar calaba fondo nas persoas presentes. Un grupiño de rapaces e rapazas e atópanse nun monte preto das súas casas, tentaban contactar cos espíritos. Era a noite de Samaín.

Nena 1 (Nerea): Eu non sei e, eu voltaba para casa.
Neno 1 (Carlos): Nerea ten medo, Nerea ten medo!
Nena 1 (Nerea): Pois si parvo! Si teño medo. O que imos facer é unha tolería.
Nena 2 (Sandra): Veña Nerea, que non é para tanto.
Nena 1 (Nerea): Ah, non? Non é para tanto estar neste lugar ás doce da noite?
Neno 2 (Luís): Veña Nerea, que non é nada. Ímolo pasar moi ben.

Narrador: Estaban sentados en círculo, cunha gran lanterna posta no medio do mesmo que servía para iluminarlles o lugar.

Nena 1 (Nerea):
Din que OUija atrae os malos espíritos. Eu xa vos avisei.
Neno 1 (Carlos): Que va ou! Podemos preguntarlles cousas e eles contestan e punto, xa está, non hai máis que temer.
Nena 1 (Nerea): Iso sempre dino sempre nas películas e ao final sempre pasa algo.
Nena 2 (Sandra): Veña Nerea, que non é para tanto.
Nena 1 (Nerea): Ah, non? Non é para tanto estar neste lugar ás doce da noite?
Neno 2 (Luís): É a noite de Samaín, que mellor que este lugar, PARA PASAR MEDOOO!
Nena 1 (Nerea): Ai, cala ei, senón marcho.
Neno 2 (Luís): Si ou, vas marchar ti soa polo medio do monte.
Nena 1 (Nerea): Que malos sodes!
Nena 2 (Sandra): Veña ou! Estamos aquí para pasalo ben.
Neno 1 (Carlos): Iso, iso. Veña imos aló.

Narrador: Os catro mozos e mozas aventureiros estaban a soportar o frío da noite de defuntos galega, esperando encontrar algunha resposta ao descoñecido, atraídos por ese lugar misterioso cargado de lendas sobre meigas feiticeiras. Tiñan unha táboa ben sinalizada e preparada para facer o famoso xogo do contacto cos espíritos, tiñan o vaso de plástico para poñer os seus dedos sobre el e esperar a que se movese só.

Neno 1 (Carlos): Estamos aquí reunidos para contactar cos espí…
Neno 2 (Luís): Cala, cala, non escoitaches.
Nena 1 (Nerea): O que? Non me asustes…
Nena 2 (Sandra): Si eu tamén escoitei algo…
Neno 1 (Carlos): Non é nada. Continuemos…
Nena 2 (Sandra): Sihisiss, calade, calade.

-Escóitase ruídos de moucho-
-Escóitanse sons nocturnos-


Narrador: Os rapaces miraron ao seu redor para tentar descubrir de onde proviña os estraños ruídos, pero tan só atoparon escuridade:

Nena 1 (Nerea): Eu estou temblando, teño medo, Sandra marchemos para casa anda.
Nena 2 (Sandra): Si, por min xa tivemos bastante misterio.
Neno 1 (Carlos): Veña ou! Se inda non comezamos
Neno 2 (Luís): Ten razón Carlos, eses son ruídos da noite, mouchos, paxaros, grilos e algún corzo que andará por aí.
Nena 2 (Sandra): Si, pois como ande algún xabaril.
Nena 1 (Nerea): Iso xa non, era o que faltaba.

Narrador: A noite de Samahín galega é unha noite máxica, unha noite esotérica, sempre e cando se desexe crer. Hai que estar abertos de mente e espírito para entrar en sintonía co esotérico. Nese estado estaban os mozos mentres realizaban o ritual. Os mozos e mozas continuaron co ritual para tentar invocar a un espírito e falar con el, comezaron a facer preguntas:

Neno 1 (Carlos): Hai alguén entre nós?
Neno 2 (Luís): Alguén quere manifestarse?

Narrador: Por uns segundos duradeiros gobernou o silencio, todos tiñan os dedos case rozando a base do vaso de plástico en espera a que se movese só.

-Soa música misterio-

Narrador: Pero de súpeto…

-Risa de espírito-
-Sons terroríficos-
-Sons de gitos-



Tod@s gritan, se poñen a gritar de medo.

Nena 1 (Nerea): Mirade! Mirade! Que é aquilo, ai deus! Ai deus…
Neno 1 (Carlos): Pero que é iso que soa? Que son esos sons?
Nena 2 (Sandra): É algo verde que vén cara a nós.
Neno 1 (Carlos): Si, é como unha luz. Ímonos.
Neno 2 (Luís): Si, ímonos, correde, correde.

-Tod@s gritan-

Narrador: Os rapaces e rapazas levantáronse rápido e estaban dispostos a escapar…

Nai 1 con voz misteriosa: A onde ides pillabáns? A onde ides pillabáns?
Nai 2 con voz misteriosa: Non escapedes, esperádenos…
Nena 2 (Sandra): Mamá?
Nena 1 (Nerea): Mamá?

Narrador: Tanto Carlos, coma Nerea, Luís ou Sandra, tiñan unha cara de medo que non podían con eles, estaban tremendo e a piques de chorar, pero esperáballes outra sorpresa, que non era outra, que a aparición das súas respectivas nais cunhas luces verde fluorescentes de salvamento marítimo. A sorpresa foi maiúscula dos mozos e mozas que querían contactar cos espíritos.

Nena 1 (Nerea): Mamá, mamaíña, que medo, que medo pasei.
Nai 1: Non me estraña, so a vós se vos ocurre idea semellante na noite de samaín.
Nena 2 (Sandra): E que facedes aquí mamá?
Nai 2: Seredes parvos e parvos, seredes paifocos, non vos destes conta de que cando falastes de vir aquí a facer espiritismo estaba eu a escoitar trala porta do salón. Entón argallei darvos un escarmento xunto coa nai de Nerea e Luís.
Nai 1: Así é, vos seguimos e nos agochamos de vos. Tiñamos esta gravadora onde puxemos sons de mouchos e sons terroríficos e de gritos na noite para darvos medo.
Nena 1 (Nerea): Pois non é xusto.
Neno 2 (Luís): Iso digo eu, non é xusto.
Neno 1 (Carlos): Bo, eu non pasei medo ningún.
Nai 1: Pero que dis cagón, se fuches o primeiro e saír correndo.
Todos riron.
Nena 2 (Sandra): E as luces verdes esas mamá? Colléstelas da embarcación de papá, non?
Nai 1: Claro parviña.
Nai 2: A verdade é que rimos moito.
Nena 1 (Nerea): Si claro, a verdade e que pasamos moito medo, eu non me apunto máis para contactar con espíritos.
Nai 2: Pois esa era a nosa intención, darvos un escarmento para que vos deixárades destas parvadas.
Nena 1 (Nerea): Pois por min lección aprendida
Nena 2 (Sandra): E por min..
Neno 1 (Carlos): Por min tamén.
Neno 2 (Luís): E eu tamén.
Nai 1: Pois ala, imos para casa que vai frío, iso si, quedádevos sen chocolate quentiña, para a cama e a durmir.
Narrador: Baixaron o monte e marcharon para as súas casas co medo metido no corpo. Dende entón quedou claro para os rapaces e rapazas protagonistas destes feitos que con certas cousas non deberan xogar. Por moi atraente que fora mellor non xogar co mundo dos espíritos. As nais, sempre están atentas a todo, e saben, saben como dar boas leccións. como resolver os problemas cos seus fillos da maneira máis creativa.

-Soa cuña música misterio-
Tempo aproximado de duración entre 15 ou 20 minutos.

Obra Creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS...


Sermos os servos do vagar
con precisas experiencias,
agora rir, logo chorar,
un reflectir das conciencias.

Cada momento é vital
sen as falsas aparencias,
hoxe estás ben, mañá mal,
bravo mar das experiencias.

Vagar, satisfaccións de sal
Vagar, acerbas ausencias
Vagar, maduración cabal
e o porvir nas inocencias.

Prender lareiras e quentar
anheladas convivencias,
vagar, vida para queimar
restos das intransixencias.

Vagar, privilexio soñar
captar as polivalencias
na procura de atopar
porqués das nosas esencias.

Poesía Creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS...


Obra de Radioteatro
Reparto: Narradora - Locutora - Arximiro

Comezo
Narradora: A locutora da radio Finolis disponse a comezar o programa, da os datos de contacto e recibe a primeira chamada...

Locurora (recibe a chamada moi leda): Xa podedes chamar ao 999, o noso teléfono de contacto. No programa de hoxe…

-Soa chamada de teléfono- 

Locutora: Ola! Moi boas! Quen chama?
Arximiro: Eou, óesme logho?
Locutora: Si, si, moi boas, quen é?
Arximiro: Son eu, Arximiro.
Locutora: Benvido ao noso programa, Finolis.
Arximiro: Finolis eu? Finolis será ti…
Locutora, (ríe): Non ou, hahaha, Finolis é a nosa radio.
Arximiro: Pois vaia nome para unha radio…
Locutora moi chula: E que nós facemos as cousas con moito tino, con dozura e suavidade.
Arximiro: E logho, moi finolis seredes, pero ao final caghades igual no wáter e ben que limpades o cú.
Locutora: Hahaha, desculpen vostedes radiooíntes, a veces pasa isto…

Arximiro: Pasa o que ou? Pasa o que? Que veña un ghañán coma eu a dicir catro verdades? E que sodes moi finos…
Locutora: A nosa audiencia é moi selecta…
Arximiro: Ben, eu quero contar unha historia, podo?
Locutora: Si que pode Arximiro, pero lle pido que controle o seu vocabulario.
Arximiro: Eu do vocabulario ese non controlo nada, pero tentarei falar para que me entenda.
Locutora: Vale, pois veña adiante, comece a contar.

-Silencio 3 segundos-

Arximiro: Comezo xa?
Locutora: Si claro, estamos á espera…
Arximiro: Á espera de que?
Locutora: Á espera de vostedes Arximiro, para que conte a súa historia…
Arximiro:Vale, e cal delas conto?
Locutora (enfadada): Non sei señor, a que vostede queira…
Arximiro: E cal queres ti que che conte?
Locutora (resignada), case chorando: Pois a que dixo vostede que ía contar…
Arximiro: Eu por min cóntolle calquera historia…
Locutora: Pois veña, conte, adiante Arximiro, queremos escoitar a súa historia…

-Silencio 3 segundos-

Arximiro: Entón que?
Locutora (reprochando): Entón conte a súa historia Arximiro…
Arximiro: E cal delas?
Locutora (desesperada): A que queira…
Arximiro: Non ou, eu cónteche a que queiras ti.
Locutora: Pero se eu non sei ningunha das súas historias?
Arximiro: Pois, por iso, se quere cóntolle algunha delas.
Locutora, (tola): Valeee! Conteee! Conte vostede a súa historiaaa, pero xa!
Arximiro: E cal? Cal conto?
Locutora, gritando: NON SEI Arximiro, imos ter que cortar xa.
Arximiro: Cortar xa? Perooo, pero eu se inda non che contei a miña historia?
Locutora (CONTUNDENTE): A VER SEÑOR, levo dez minutos dicíndolle que conte calquera das súas historias, e vostede, o único que sabe dicir, é preguntarme cal me conta; e eu, non sei nada das historias que vostede me quere contar, eu, tan só, pretendía ter unha conversa normal, con alguén normal…
Arximiro: A ver nena, a ver ou, se queres falar, falamos, eu cóntoche calquera historia.

Locutora (chora):-----

-Silencio-

-Escoitase o ton do teléfono de recen terminada a comunicación-

Narradora: A locutora, cortou a chamada moi enfadada, puxo música e botouse a chorar sobre a mesa por non ser quen de facer que Arximiro contara a súa historia…


-Duración  aproximada 5 minutos -


Obra Creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS...


Hai unha lagoa na liña do tempo
que acolle ás agochadas inxustizas
repousando en turbias augas negras
enchidas de queixumes e lamento.

O lar do somerxido sufrimento,
lagoa das memorias soterradas
pantano de impunidades macabras
latente patriotismo vergoñento.

Lagoa do covarde illamento
das ideoloxías paseadas,
cemiterio das voces silenciadas
por aquel pérfido embrutecemento.

Na lagoa do tristeiro memento
escumas de inesquecibles lembranzas
reviven dor das almas fusiladas
nun malfadado estanque do tormento.

Refuxio das historias esperpento
das militares mentes militadas,
lagoa das memorias condenadas,
augas negras dun pasado violento.

Poesía Creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS...

Reparto: 
Narrador - Monitora I- Monitora 2 - Nena Sofía - Nena Carla - Neno Xabier - Neno Lolo.

Acto Único
A historia comeza co narrador, narrando a historia baixo unha cortina de música:

Narrador: A noite de verán prestábase para un encontro como o que estaban a ter, as
tendas de campaña formaban un círculo perfecto, o grupo de rapaces e rapazas arremuiñábanse preto de fogueira que presidía o lugar, escoitaban as palabras dunha das monitoras:

Monitora I: - Eu inda lembro aqueles tempos nos que non tiñamos tecnoloxías, o noso divertimento baseábase na imaxinación, pero hoxe en día, parece que xa non vos deixan imaxinar, parece que xa non queren que imaxinedes. Dánvolo todo feito, xa imaxinan outros por vós, o non o credes?

Nena Sofía: E quen imaxina por nós Nati?

Monitora I: - Imaxinan por vós os creadores de xogos, os creadores de aplicacións, os creadores das novas tecnoloxías, imaxinan por vós, e dánvolo todo feito porque unha vez que estades xogando a tal xogo coa tableta o co ordenador ou utilizando a aplicación X, estades adquirindo unha adición a algo e entrades nun bucle que non leva a nada, nada máis que a perder e desaproveitar o tempo. Ben usado, non sería prexudicial, xogar de cando en vez, pero necesitalo diariamente é algo daniño que distrae do camiño do verdadeiro coñecemento.

Neno Lolo: - Caramba! Non sabía eu que xogar fora malo!

Narrador: Afirmou Lolo sorrindo. A monitora Lucía levantou a man para falar…

Monitora 2: - A ver, eu teño o meu punto de vista e non todo é tan malo como día Nati, eu creo que as novas tecnoloxías son boas, pero iso si, ben usadas. Eu non lle boto a culpa a ninguén, nin penso que vos van roubar a imaxinación.

Narrador: A cativa Carla comezou a rir, era a máis pequena do grupo cos seus dez anos de idade cando todos e todas as demais xa chegaban aos doce anos, Carla era a que menos comprendía o que se estaba a falar. A pequena do grupo non puido conter o motivo do seu sorriso:

Nena Carla: (Rindo) Pero como nos van roubar a imaxinación?

Risas de tod@s, monitoras e nenas e nenos.

Narrador: O ceo víase inundado de estrelas e as constelacións ofrecíanse para todo o grupo de persoas que estaba sentado ao redor da fogueira. Eran as tres da madrugada, pero estaban xenial e a gustiño, a noite non era nin fría nin calorosa, polo que se quixeran podían pasar alí a noite sen problema algún. De feito, algún dos nenos xa estaba deitado co seu saco de durmir mentres escoitaba a conversa que se estaba a dar.

Monitora 2: Claro que non. Quen vai roubar a imaxinación, iso é imposible. Como farían logo? Collerían a nosa imaxinación para gardala nunha caixa forte?

Narrador: O grupo enteiro dispúxose a rir. -Risas de tod@s, monitoras e nenas e nenos-

Neno Xabier: E que faríamos sen a imaxinación?

Nena Sofía: Seríamos parvos…
 
Neno Lolo: Non, non, seríamos como robots.

Monitora 1: A ver, xa sei que soa a risa, e quizais expreseime mal, non quero dicir que nos rouben a imaxinación pero si que rouban as gañas e a motivación para traballar a nosa imaxinación. E como se secuestraran o noso tempo coas novas tecnoloxías para que non poidamos crear, para que non poidamos pintar un lenzo por exemplo, para que non escribamos cun lapis nunha folla unha historia ou un relato, para que non inventemos cousas novas. Creo que debemos de estar atentos a isto e non deixar controlar a nosa mente pola adición que crean esas máquinas tecnolóxicas deste futuro.

Monitora 2: - Ben, pero non hai que esaxerar, non asustes aos nenos, déixaos que xoguen as novas tecnoloxías.

Monitora1: - Non, se eu non quero asustalos, tan só tento aconsellar para que non deixen de traballar a súa imaxinación.

Nena Sofía: - Pois eu imaxino cousas todos os días.

Nena Carla: - E eu tamén.

Neno Lolo: - E eu.

Monitora 2: - Ninguén nos poderá roubar nin a linguaxe nin a imaxinación. A imaxinación e a linguaxe dos humanos son dúas xenuínas expresións da liberdade da muller e do home e esta non pode ser aprisionada por ningún tirano deste mundo. Cando alguén coacciona violentamente a nosa liberdade, sempre nos queda a linguaxe e a imaxinación: neste santuario somos os donos absolutos, sempre gañamos. Unha persoa pode ser encarcerada, privada de liberdade, pero ninguén, nin agora nin nunca, poderá aprisionar a súa linguaxe nin parar a súa imaxinación. Poderán torturar o noso corpo, pero a nosa alma, intelixente e libre, é unha meta inalcanzable para calquera ditador de quenda.

Neno Xabier: Vaia! Pois é como un don que temos…

Monitora 2: Pois si Xabier, exactamente, a imaxinación é un don.

Nena Carla: - Meu pai tamén é don, é Don Carlos.

Botáronse tod@s a rir.

Monitora 2: Ben, e agora nenos e nenas, imos todos e todas a durmir, a soñar, pois os soños son o alimento da nosa imaxinación.

Narrador: Algúns deles protestaron, pero nada puideron facer e remataron cada un nas súas tendas de campaña correspondentes, ao día seguinte continuaría a súa aventura no campamento de verán.

Obra para Radioteatro: (Duración aproximada 10 min +/-)



  Obra Creada by Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS...


Un Deus dentro de ti 

Hai un deus que está en ti
Un apoio vital no teu interior
Unha forza suprema que che guía
Un alento perpetuo que che fortalece
Unha conexión cuántica que che dota de intuición
No teu interior está o teu alén
Dentro de ti hai xoias valiosas e prezados tesouros
Hai outro ti dentro de ti que che axuda
Hai un ser sublime e prodixioso que loita polos teus soños
Hai un poder ancestral a túa disposición
Hai algo inalterable no teu interior que che dota sabedoría
Hai un algo inefable que che impulsa e motiva
Dentro de ti hai un deus que es ti
O teu eu é sagrado, inviolable, unha enerxía perfecta
Dentro de ti hai un mundo divino
Rexido pola túa conciencia de ser
Hai un multiverso de infinitas dimensións
Hai entrelazamento co teu verdadeiro eu
Que ninguén corrompa a túa divindade!

 Poesía by Xurxo Gago Chao

LER MÁIS...







































Parque Zoolóxico Marcelle Natureza, Outeiro de Rei, Lugo

 Fotos by Xurxo Gago Chao
Nikon D3100

LER MÁIS...