OBRA COMPLETA · EDICIÓN DIXITAL VERSOS CHIADOS Versos chiados e rechouchiados cando o paxaro voaba ENTRAR NO POEMARIO →

Filibusteiros Galegos

  
Mais dun criminal galego despuntou nunha época do século dezanove na que tornaron de novo a escena do mar os chamados filibusteiros. De menor rango social que os piratas, máis violentos e dispostos a matar por un anaco de pan ou unha botella dun viño que daba noxo.

Un cacique español; dono de moitas terras de Galicia roubadas ós galegos, por medo as revoltas progresistas que se estaban a dar neses tempos dedicábase a contratar a xente sen recursos e con fame para embarcalos nun bergantín fortemente armado para atacar os barcos de tránsito que pasasen fronte as costas galegas roubándolles así parte do seu cargamento que enchían aínda mais as arcas do cacique. Eran os filibusteiros galegos.

No século dezanove, a cidade Ferrol era un fervedoiro clandestino onde comezaron dunha maneira radical as primeiras revoltas do movemento popular progresista, cousa que non gustou nada os mandos militares españois que o mandar aviso a súa sede central ibérica reforzaron a súa presenza na cidade, e as matanzas e asasinatos encheron as rúas de cadáveres de ámbolos dous bandos. Chegaba o momento dos filibusteiros.

Os filibusteiros contratados polo cacique castelán foron enviados a ría de Ferrol a facer un traballiño, as naves militares farían a vista gorda, tiñan todo premeditado. Comandaba a nave o robusto e cara de cona Miguel Ferreira, criminal ferrolán que negociou co cacique todos os detalles da operación aínda que non era de fiar. A o cacique xa lle habían dado as autoridades militares as oportunas novas do que habería de facerse. A bordo do bergantín; o nutrido grupo de criminais navegaba a ría cruzando entre os castelos dá Palma e San Filipe, o seu propósito ben claro, atacar a cidade dende o mar. Ou iso é o que pensaban os militares confabulados co  cacique para dar un escarmento a revoltosa cidade, o que non contaban era que o malvado pirata Miguel Ferreira nado en Ferrol era reticente a atacar a súa propia cidade. O propio Miguel había recrutado a todos os filibusteiros de a bordo, tomou el só a decisión. Todos eles eran galegos, pero de fora, non da cidade. A eles, tamén criminais coma el, importaríalles un carallo fundir coa pólvora as casas da cidade. O Miguel non foi parvo,  dende o momento que tomou a decisión ben sabía o que ía facer.

Deu a orde de ocupar todos os seus postos para comezar o ataque mandando virar a nave. Dispúxoa fronte o muro do arsenal militar, algunhas naves e galeóns estaban atracados nos distintos múelles do recinto militar, todos eles sen agardar ataque algún contra eles, e menos dentro da propia ría. O pirata Miguel, enganou os sedentos de sangue que esperaban masacrar a cidade, incluso os propios filibusteiros asasinos por dous patacóns. Algúns militares acercáronse o muro cheo de canóns para ver de cerca a nave sen pensar sequera que uns intres mais tarde perecerían polo fogo inimigo. O pirata ferrolán deu a orde de atacar. Os canóns comezaron a cuspir as súas bolas macizas que impulsadas estrelábanse contra o muro de pedra do arsenal chegando incluso a derruír parte do teito do cuartel xeral do arsenal militar ferrolá. A medida que o muro comezou a derruírse as pesadas bolas foron a traspasar a muralla chegando a fundir mais dunha embarcación. Os militares reaccionaron tarde, case cando  Miguel Ferreira xa dera a orde de saída da ría, encamiñábanse caro o mar aberto.

O bergantín perdeuse na inmensidade, atracarían quizais en algunha outra cidade galega para dar conta de moitas botellas de mal viño e de mais dun feito desagradable. Calquera se fiaba dos filibusteiros.

Datos Reais:

Deixou dito o derradeiro pirata galego Benito Soto, "Os mortos non falan". 
Benito Soto; sanguinario pirata galego, din que o derradeiro, foi xulgado e axustizado polos seus crimes e converteuse nun dos mais temibles piratas do atlántico no século XIX. Unha das súas vítimas fora un ferrolán chamado Miguel Ferreira, unha persoa moi violenta que a cotío metíase con el durante as singraduras. Un día o Benito Soto fartouse e matouno dun disparo na testa para tiralo pola borda despois. Unha profesión pouco proveitosa a de pirata e filibusteiro, todos rematan sendo axustizados.

Información do derradeiro pirata galego Benito Soto:

Pirata Benito Soto

Benito Soto. PONTEVEDRA. 25 años (huido y preso en Gibraltar): Ahorcado, arrastrado, descuartizado y sus cuartos expuestos en ganchos a orillas del mar.



Relato escrito por Xurxo M. Gago Chao
anterior inicio seguinte

Xurxo Miguel Gago Chao · O’Xurxo

Creación · conciencia · cultura · pensamento
Xurxo Miguel Gago Chao · O’Xurxo é poeta, escritor, creador e investigador autodidacta e independente no ámbito da conciencia, da espiritualidade práctica, da creatividade e dos procesos de transformación persoal e colectiva.

É creador dunha arquitectura civilizatoria formada por diferentes marcos, propostas e documentos orientados á reflexión sobre unha sociedade máis xusta, consciente, digna, libre e respectuosa coa vida. Educación, sanidade, economía, xustiza restaurativa, ética, intelixencia artificial, organización comunitaria e conciencia forman parte dese traballo aberto de investigación, creación e proposta.

Militar retirado tras unha longa etapa de servizo, a súa experiencia vital foi evolucionando cara á creación literaria, á mediación sociocultural, á dinamización cultural e ao desenvolvemento de iniciativas artísticas, sociais e comunitarias.

A súa actividade creativa abrangue tamén a poesía, narrativa, memoria, edición e maquetación de libros, deseño e desenvolvemento de páxinas web, creación de contidos, fotografía, comunicación cultural e recuperación e conservación de arquivos e memoria.

A través da Maxia do Ser e do Movemento do Amor Universal, desenvolve unha liña de pensamento e creación baseada nunha pregunta esencial: “Isto coida a vida ou a dana?” Desde aí procura poñer a palabra, a tecnoloxía, a conciencia e a creatividade ao servizo da dignidade humana e da construción consciente do común.
Poesía e literatura Investigación da conciencia Arquitectura civilizatoria Mediación sociocultural Maquetación editorial Deseño web Memoria e cultura Maxia do Ser
Multiverso de Xurxo · Obra, memoria e creación consciente
logoweb

Fragata Extremadura

Memoria · dignidade · reconciliación
O 19 de decembro de 2005, unha explosión na fragata Extremadura, atracada no Arsenal de Ferrol, marcou para sempre a vida de varias familias e da súa dotación. Esta pequena hemeroteca conserva unha parte dese percorrido e, vinte anos despois, tamén a evolución dunha memoria vivida desde outro lugar: honrar a Pachi e Erik, recoñecer erros propios, pedir perdón cando foi preciso e conservar a memoria sen permanecer atrapado no conflito.
Ferrol360 · 15 decembro 2025
XX aniversario do suceso da fragata Extremadura
Unha reconstrución ampla da noite do accidente, do proceso posterior, da resposta social e do impacto que aqueles feitos tiveron na vida persoal e profesional de Xurxo Gago Chao.
Ler en Ferrol360
Diario de Ferrol · 16 decembro 2025
Memoria, dignidad y conciencia
Un texto escrito vinte anos despois desde unha perspectiva diferente: memoria, gratitude, reconciliación, recoñecemento dos propios erros e defensa da dignidade dos compañeiros falecidos.
Ler en Diario de Ferrol
La Voz de Galicia · 17 decembro 2025
Fragata Extremadura, en recuerdo de la tragedia
Unha carta de memoria e homenaxe a Pachi e Erik que expresa tamén un peche persoal: manter a verdade vivida, asumir erros de forma, pedir perdón e avanzar sen esquecer.
Ler en La Voz de Galicia
A memoria non ten por que ser unha trincheira. Tamén pode converterse en conciencia, aprendizaxe, reconciliación e homenaxe.
2005 - 2025 · Vinte anos de memoria