Un cacique español; dono de moitas terras de Galicia roubadas ós galegos, por medo as revoltas progresistas que se estaban a dar neses tempos dedicábase a contratar a xente sen recursos e con fame para embarcalos nun bergantín fortemente armado para atacar os barcos de tránsito que pasasen fronte as costas galegas roubándolles así parte do seu cargamento que enchían aínda mais as arcas do cacique. Eran os filibusteiros galegos.
No século dezanove, a cidade Ferrol era un fervedoiro clandestino onde comezaron dunha maneira radical as primeiras revoltas do movemento popular progresista, cousa que non gustou nada os mandos militares españois que o mandar aviso a súa sede central ibérica reforzaron a súa presenza na cidade, e as matanzas e asasinatos encheron as rúas de cadáveres de ámbolos dous bandos. Chegaba o momento dos filibusteiros.
Os filibusteiros contratados polo cacique castelán foron enviados a ría de Ferrol a facer un traballiño, as naves militares farían a vista gorda, tiñan todo premeditado. Comandaba a nave o robusto e cara de cona Miguel Ferreira, criminal ferrolán que negociou co cacique todos os detalles da operación aínda que non era de fiar. A o cacique xa lle habían dado as autoridades militares as oportunas novas do que habería de facerse. A bordo do bergantín; o nutrido grupo de criminais navegaba a ría cruzando entre os castelos dá Palma e San Filipe, o seu propósito ben claro, atacar a cidade dende o mar. Ou iso é o que pensaban os militares confabulados co cacique para dar un escarmento a revoltosa cidade, o que non contaban era que o malvado pirata Miguel Ferreira nado en Ferrol era reticente a atacar a súa propia cidade. O propio Miguel había recrutado a todos os filibusteiros de a bordo, tomou el só a decisión. Todos eles eran galegos, pero de fora, non da cidade. A eles, tamén criminais coma el, importaríalles un carallo fundir coa pólvora as casas da cidade. O Miguel non foi parvo, dende o momento que tomou a decisión ben sabía o que ía facer.
Deu a orde de ocupar todos os seus postos para comezar o ataque mandando virar a nave. Dispúxoa fronte o muro do arsenal militar, algunhas naves e galeóns estaban atracados nos distintos múelles do recinto militar, todos eles sen agardar ataque algún contra eles, e menos dentro da propia ría. O pirata Miguel, enganou os sedentos de sangue que esperaban masacrar a cidade, incluso os propios filibusteiros asasinos por dous patacóns. Algúns militares acercáronse o muro cheo de canóns para ver de cerca a nave sen pensar sequera que uns intres mais tarde perecerían polo fogo inimigo. O pirata ferrolán deu a orde de atacar. Os canóns comezaron a cuspir as súas bolas macizas que impulsadas estrelábanse contra o muro de pedra do arsenal chegando incluso a derruír parte do teito do cuartel xeral do arsenal militar ferrolá. A medida que o muro comezou a derruírse as pesadas bolas foron a traspasar a muralla chegando a fundir mais dunha embarcación. Os militares reaccionaron tarde, case cando Miguel Ferreira xa dera a orde de saída da ría, encamiñábanse caro o mar aberto.
O bergantín perdeuse na inmensidade, atracarían quizais en algunha outra cidade galega para dar conta de moitas botellas de mal viño e de mais dun feito desagradable. Calquera se fiaba dos filibusteiros.
Datos Reais:
Deixou dito o derradeiro pirata galego Benito Soto, "Os mortos non falan".
Benito
Soto; sanguinario pirata galego, din que o derradeiro, foi xulgado e
axustizado polos seus crimes e converteuse nun dos mais temibles piratas
do atlántico no século XIX. Unha das súas vítimas fora un ferrolán
chamado Miguel Ferreira, unha persoa moi violenta que a cotío metíase
con el durante as singraduras. Un día o Benito Soto fartouse e matouno
dun disparo na testa para tiralo pola borda despois. Unha profesión
pouco proveitosa a de pirata e filibusteiro, todos rematan sendo
axustizados.
Información do derradeiro pirata galego Benito Soto:
Información do derradeiro pirata galego Benito Soto:
Benito Soto. PONTEVEDRA. 25 años (huido y preso en Gibraltar): Ahorcado, arrastrado, descuartizado y sus cuartos expuestos en ganchos a orillas del mar.
Relato escrito por Xurxo M. Gago Chao







