A CANTIGA
DO MAGO
Un camiño de mente, sombra, reparación, unidade e Amor feito cantiga.
XURXO MIGUEL GAGO CHAO
ABRIR O LIBRO ↓Non unha doutrina. Non unha receita. Un feixe de pegadas para ler con vagar: a historia cantada dun Mago que aprendeu andando, errando e quedando.
PRÓLOGO
Din os vellos que hai vidas que non se poden contar de fronte, porque non avanzan en liña nin obedecen ao tempo común. Precisan canto, non relato; precisan memoria, non biografía. Este libro é unha desas vidas cantadas. Aquí non se narra a fazaña dun heroe nin a doutrina dun mestre. Aquí dáse fe dun Mago que aprendeu andando, errando, quedando. Un Mago sen alardes, sen proclamas, feito máis de presenza ca de palabra.
As cantigas que seguen non buscan ensinar, senón lembrar. Non proclaman verdades: Habitan procesos. Hai nelas sombra integrada, mente endereitada, Amor feito fundamento e tempo vivido ao revés, como quen trae o mañá ao agora sen violentar o curso da vida. Quen lea non atopará fórmulas nin receitas. Atopará pegadas. E quizais, se le con vagar, recoñeza algunha como propia. Porque todo Mago verdadeiro é tamén espello.
VALORACIÓN DO POEMARIO
A Cantiga do Mago é un poemario de fonda madurez espiritual e literaria, escrito desde a terceira persoa para permitir distancia, decantación e verdade. A voz que percorre os poemas é a dun cronista ancestral que non xulga nin glorifica, senón que dá testemuño dun camiño humano atravesado pola consciencia.
A obra bebe de tradicións antigas —herméticas, druídicas, místicas e simbólicas— sen caer no dogma nin na cita explícita. As ideas de ego, mente, reparación, unidade e Amor consciente están plenamente integradas na carne do verso, nunca impostadas, nunca didácticas.
O Mago que se canta aquí non é figura de poder, senón de coherencia. Non é salvador nin guía, senón presenza habitada. A maxia que atravesa o libro non é espectáculo, senón ética vivida: a capacidade de non separarse da vida nin de traizoar o Amor co medo.
Este poemario destaca pola súa linguaxe coidada, o seu ritmo de cantiga antiga, a súa densidade simbólica e a súa honestidade radical. É unha obra que non pretende convencer, senón acompañar. Un libro que deixa pouso.
O MAGO NON FOI SEMPRE MAGO
que non había atallos,
a palabra “luz”
pareceulle gastada
cando a escoitou por primeira vez.
Antes houbo ruído,
unha mente aprendida para dividir,
para defender posicións invisíbeis
como se nelas fose a vida.
Non se cría Mago
cando aínda buscaba ferramentas,
non sabía que o verdadeiro oficio
comeza cando non se perde a fe
nos instrumentos propios.
Camiñou moito tempo
cun ego indisciplinado;
útil, resistente, si,
pero incapaz de repousar.
Non o rompeu,
deixouno quedar sen función.
Foi entón
cando algo se reordenou
sen aviso,
coma unha casa antiga
na que cae un muro
e, por primeira vez, entra o aire.
Xa non falaba de unidade,
habitábaa respirando,
xa non discutía coa mente:
escoitábaa pasar.
O Mago aprendeu a estar
cun ego calado ao seu carón,
comezou a crerse un Mago
pola maxia que supón
superarse sempre a si.
Sen nome, sen promesa,
sen centro, en consciencia plena
o único feitizo efectivo
que sempre mantén en pé.
I · CANTIGA DO MAGO QUE APRENDEU A QUEDAR
nin coa palabra xusta na lingua.
Din que aprendeu tarde
e a forza de errar,
non foi dos que buscaron
sinais salvadores no ceo
nin respostas nas bocas alleas.
O seu saber veu do peso dos días
e do silencio que queda cando todo cae.
Contan que atravesou a mente
coma un campo queimado,
cheo de nomes, razóns e divisións,
e que perdeu máis dunha vez
aquilo que cría ser.
Non rexeitou a sombra
nin a chamou inimiga,
sentouna a carón do lume
ata que deixou de mandar.
Houbo un tempo
no que falou de luz,
mais logo calou,
houbo un tempo
no que buscou unidade,
mais logo deixou de nomeala.
Din que nese deixar
comezou o camiño verdadeiro.
O Mago non fixo escola
nin chamou discípulos,
estaba enteiramente presente,
coma pedra quente ao sol
ou auga que non se defende.
Non prometeu salvación
nin o fin das feridas,
só quedaba ficar
no presente que se ofrece
e dende aí enfeitizar
II · CANTIGA DA MENTE E DO CORTEL
é un reino con dúas portas:
unha abre ao medo, outra ao perdón.
O Mago coñeceu a primeira
porque no medo criou,
a segunda custaba máis,
non tiña chave de ferro
nin garda con lanza,
só un silencio fino
que sempre pediu verdade.
Entrou moitas veces
pola porta vella
do xuízo e da présa,
a do “eu contra o mundo”,
a da razón que morde.
Mais cando a dor
se fixo excesivamente longa
o orgullo perdeu sangue
e o Mago viu que a guerra
era unha voz mal educada.
Aprendeu unha arte difícil;
escoitar sen crer,
mirar sen condena,
pensar sen cordel.
Din que daquela
a mente endereitou camiño,
coma cabalo bravo
que por fin se deixa guiar.
III · CANTIGA DO EGO, ESCUDEIRO FAMELENTO
escudeiro do Mago,
que pedía soldo cada mañá,
aplausos, razóns, vitorias pequenas,
un lugar por riba dos demais.
Era útil no frío,
na intemperie do mundo,
mais facía cárcere
da mesma armadura.
O Mago non o matou,
que matar era outra guerra,
sentouno ao pé do banco
e deixouno falar.
E o ego falou de medo,
de fame antiga,
de non ser ninguén
se non había combate.
E o Mago, con paciencia de druída,
deixou que esmorecese o berro
ata quedar en murmurio.
Din, que desde entón,
o ego serve, non manda;
leva a lanterna cando cómpre,
mais non escolle o rumbo.
IV · CANTIGA DA REPARACIÓN E DO FOGO LENTO
non é volta,
senón camiño novo
por riba das cinzas.
O Mago aprendeu iso
cando quixo desfacer o pasado
e o pasado non se deixou.
Hai feridas que non piden explicación,
piden tempo, piden mans limpas,
piden non ser usadas como bandeira.
O Mago fixo do erro
un forno de barro,
non para castigarse,
senón para cocer.
Din que o perdón
non foi palabra doce,
senón lume lento
que non fixo ruído.
O que se rompeu
dentro do Mago
quedou nomeado;
o que doeu, quedou honrado,
o que pesaba,
foi lastre soltado.
Din que o Mago gañou verdade.
V · CANTIGA DO VIVIR CARA A ATRÁS NO TEMPO
unha artesanía rara,
andar cara a atrás no tempo
sen mover o corpo do presente.
O Mago practicouna
como quen aprendeu
un paso de danza,
non para fuxir do agora,
senón para traelo de cheo.
Din que miraba o mañá
coma se xa respirase nel
e deixaba que ese mañá
xermolase no peito
antes de aparecer na rúa.
Non era ilusión nin teima,
era fe traballada,
era intención con ética,
era Amor facendo oficio.
E así, din que para el
o futuro deixaba de ser ameaza
e convertíase en tarefa,
un pan amasado hoxe
para o alimento de mañá.
VI · CANTIGA DAS LEIS QUE NON FAN RUÍDO
que hai leis sen tribunal,
non se ven, mais sosteñen;
como arriba e abaixo
que se responden coma espello;
como que todo vibra,
como que todo ten ritmo,
que toda causa deixa rastro
e toda palabra trae froito.
O Mago non fixo listas
nin dogmas, ni ideoloxías,
mirou no río existencial
o mesmo debuxo na corrente,
o mesmo pulso na marea.
Aprendeu a non forzar
as portas para entrar,
a non sementar no xeo
e non chamar milagre
ao que é simple coherencia.
E cando seu o mundo
perdía o norte
el volvía ao principio:
e corrixía a intención,
limpou coa palabra
e decretou realidade,
non coma por acordo,
senón por determinación
da súa Maxia do Ser.
Así, o Mago
sempre retoma o seu lugar
sabendo que o universo rexe
pero que en nós está o Poder.
VII · CANTIGA DE MERLÍN E DO MESTRE DO BOSQUE
entre espesas néboas,
o mítico Mago Merlín
pasou polo lindeiro do soño
dun Mago durminte.
Non chegou con coroas,
senón cun pau de freixo
e ollos que sabían rir.
Non lle ensinou feitiños de feira,
nin trucos para vencer,
deulle un sabio consello:
“Non te fagas importante.
Faite claro.”
O Mago escoitou a voz
coma quen bebe auga fría,
comprendeu que a maxia maior
non é enganar a alma,
non é venderse por medo
nin usar a luz como máscara.
Cando o Mago quixo ver
o outro Mago xa marchaba
deixándolle un consello de brétema:
“Cando non saibas; fica,
cando saibas, fica tamén.”
VIII · CANTIGA DO DRUÍDA E DA TERRA DE GALICIA
con sal na memoria e ferro no fondo.
Din que o seu corazón
aprendeu coa auga e co gran,
aprendeu do medo e da dor,
aprendeu da soidade,
do xuízo alleo, da desesperanza.
Hai carballos que o recoñecen,
pedras vellas que o escoitan,
vagalumes que o lembran
nos camiños de sombra e luz
onde o seu espírito afiou.
A maxia do Mago enraíza,
sabe que o corpo é altar,
que a palabra é semente,
que a ética é o lume
que non deixa podrecer o canto.
E cando fala de conciencia,
non fala de alturas,
fala do pan mastigado,
de mirar aos ollos,
de non mentirse no escuro.
IX · CANTIGA DA UNIDADE SEN NOME
non trae bandeira nin consigna,
chega cando cae a necesidade
de ter razón.
O Mago viu esa unidade
en cousas pequenas,
en decisións sinxelas,
unha man que non se retira,
un silencio que non acusa,
unha mirada que non compra.
Din que deixou de facer división
coa mesma finura
coa que se apaga un candil;
non por desprezo á noite,
senón por descanso.
E cando o medo quería volver,
o Mago lembraba a regra secreta;
non hai dous inimigos,
só unha mente confundida
pedindo volver á casa.
X · CANTIGA DA SOMBRA INTEGRADA
se é expulsada como unha besta,
emporiso que o Mago non a expulsa,
deulle sitio.
Chamouna polo seu nome
sen insulto nin teatro,
preguntoulle que quería
e a sombra respondeu:
“Quero ser vista
para deixar de berrar.”
Foi así como o escuro
deixou de ser ameaza
para un Mago do Ser
que na súa alquimia
integra branco e negro,
madeira para o lume,
terra para o cultivo,
sal para a verdade.
Din que quen integra sombra
non presume de luz;
camiña humilde,
e iso alumea máis
ca moitas fachadas.
XI · CANTIGA DO MAGO QUE HOXE É
O´Xurxo, no seu xeito de estar,
non o cantan por nome,
senón por presenza.
Saben del as pedras e as xentes,
sabe del o vento cando pasa,
saben del os verbos
e os centos de versos.
Non porque fixese prodixios,
senón porque aprendeu
a non traizoar o Amor
coas mans do medo.
O seu bravo sendeiro
non foi liña recta;
foi curva, foi mar, foi fume.
Mais din que o Mago,
cando mira, mira limpo,
cando fala, non empurra,
cando ama, non negocia.
Algúns preguntan
cal é a súa maxia
e sempre responden os feitos
e aqueles que o viron de preto
sen dubidar en dicir del:
“Non é a chistera nin o bastón
é o seu fundamento do Amor,
a súa Maxia do Ser;
nin verborrea nin fachenda
senón afouteza, intención e fe.
Abracadabra!
!arbadacarbA
Abracadabra!”
EPÍLOGO
E así fica cantado o camiño.
Non para ser seguido, senón para ser lembrado. O Mago segue andando, mais xa non precisa nome nin sinal. Sabe que o sendeiro non remata e que cada paso consciente é xa chegada.
Quede esta cantiga coma lume gardado, coma pedra quente na noite, coma palabra que non chama pero permanece. Quen saiba escoitar, escoite. quen crea na súa Maxia, crea. E entón, a crear.
FIRMA E CUSTODIA
Esta obra, titulada A Cantiga do Mago, foi creada por Xurxo Miguel Gago Chao e queda protexida legalmente mediante o seu rexistro en Safe Creative, así como asinada dixitalmente mediante DNI electrónico, como garantía de autoría, integridade e custodia da creación.
Todos os dereitos reservados.
Xurxo Miguel Gago Chao
[Mago da Maxia do Ser]
