Días de outono
nos camiños vellos,
alfombras de follas,
asubíos do vento,
pingas de chuvia,
ceo gris e negro.
Lecturas caseiras,
estufas de ferro,
son días de ánimas,
noites de misterio.
Esperanzas novas,
tempada de retos,
degoxadas rebuscas
e fecundos desvelos.
Hai que soltar lastre
para se manter en ristre,
para se alixeirar,
para que non vaia ao traste
o plan que existe
para poder voar,
e todo por sobrecargar.
Hai razóns pailanas
enchidas de xenreira
querendo vender fumes
con garfos de ferro.
Carautas prepotentes
que feren, ás bravas,
esparexendo odio,
infundindo medos;
mentes inmorais
coas linguas podres
e cos cerebros infectos.