Hai unha lagoa na liña do tempo
que acolle ás agochadas inxustizas
repousando en turbias augas negras
enchidas de queixumes e lamento.
O lar do somerxido sufrimento,
lagoa das memorias soterradas
pantano de impunidades macabras
latente patriotismo vergoñento.
Lagoa do covarde illamento
das ideoloxías paseadas,
cemiterio das voces silenciadas
por aquel pérfido embrutecemento.
Na lagoa do tristeiro memento
escumas de inesquecibles lembranzas
reviven dor das almas fusiladas
nun malfadado estanque do tormento.
Refuxio das historias esperpento
das militares mentes militadas,
lagoa das memorias condenadas,
augas negras dun pasado violento.
© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao
