A cotío desvencellámonos
de cousas e de persoas
deixándoas soas,
desvencellámonos
até do aire da memoria
da terra na que medramos.
Ficando silandeiros
sen ningúen acaroado,
orfos de futuro e pasado
e mesmo sen historia.
Poesía Creada por Xurxo M. Gago Chao
