Danzando polo mundo
© Relato creado por Xurxo M. Gago Chao
Unha noite ía eu danzando polo mundo adiante e atopeime cunha dama. Tiña os ollos verdes e o pelo acibeche. A súa mirada ardente outorgáballe un aire celestial, era bela ata a súa aura. Cruzaba na escuridade por unha ponte moi misteriosa. Camiñaba entre a néboa moi ensimesmada. Os seus pasos, eran a danza do silencio. Parecía unha criatura que engaiolaba, vina. Eran as tres da madrugada dun martes sete de abril. Dirixíame cara á miña casa ao rematar a miña xornada, aínda que daquela non traballaba. O meu único emprego consistía en dar voltas polas distintas empresas da cidade. Coñecíaas todas. Era un parado. Todos os días cruzuaba a cidade de cabo a rabo para ver se alguén se dignaba a proporcionarme un "choio" digno, polo que volvía á casa, ás tantas da madrugada.
Pois aquela noite ía eu pola gran ponte que cruzaba a ría, de mil catrocentos metros de lonxitude, nunha noite fría de pechada néboa, cargada de silencio, e esgotadora para min. O meu balance do día era desastroso. O estado de ánimo que tiña neses momentos mellor non comentalo. En fin, que non fora o meu día. En trouqes; si pareceu ser a miña noite, pois, ao ver esa dama e escoitar a súa danza, fun sentindo como se achegaba cara a min. Resoaban todas as veas do meu corpo. Paseniño, a súa sombra foi esmorecendo, e, ao pouco, puiden distinguir a súa figura. Logo diso, o que resoou foi o meu corazón. Mais cruzámonos. E ela, miroume directamente aos ollos. Recta, decidida, apaixonada. Porén, continuou o seu camiño mentres; de súpeto, cun impresionante xiro de cabeza, logrou cambiar de ombreiro a súa longa melena. Eu fiquei abstraído, aparvado co seu aroma e volvín a miña cabeza para seguila coa mirada. Pero polo que parece non espertei nela ningún tipo de interese.
E nunca xamais a volvín a ver, tan fica a lembranza dalquel fugaz latexar.
Pois aquela noite ía eu pola gran ponte que cruzaba a ría, de mil catrocentos metros de lonxitude, nunha noite fría de pechada néboa, cargada de silencio, e esgotadora para min. O meu balance do día era desastroso. O estado de ánimo que tiña neses momentos mellor non comentalo. En fin, que non fora o meu día. En trouqes; si pareceu ser a miña noite, pois, ao ver esa dama e escoitar a súa danza, fun sentindo como se achegaba cara a min. Resoaban todas as veas do meu corpo. Paseniño, a súa sombra foi esmorecendo, e, ao pouco, puiden distinguir a súa figura. Logo diso, o que resoou foi o meu corazón. Mais cruzámonos. E ela, miroume directamente aos ollos. Recta, decidida, apaixonada. Porén, continuou o seu camiño mentres; de súpeto, cun impresionante xiro de cabeza, logrou cambiar de ombreiro a súa longa melena. Eu fiquei abstraído, aparvado co seu aroma e volvín a miña cabeza para seguila coa mirada. Pero polo que parece non espertei nela ningún tipo de interese.
E nunca xamais a volvín a ver, tan fica a lembranza dalquel fugaz latexar.
© Relato creado por Xurxo M. Gago Chao
