Ti cres na maxia
que cada un de nós temos
por dentro e por fóra
das nosas entrañas?

Ti cres na enerxía
que xorde da terra,
das plantas, das árbores,
até das montañas?

Ti non cres en nada?

Pois vale, pois vaia!

Ti cres na intuición
que che sae do corazón,
que che di e che di fai,
convencéndote para que o fagas?

Ti cres na forza do ánimo
que entre a razón e a ilusión
entre o desánimo e a desilusión
vai coloreando as auras?

Ti non cres en nada?

Pois vale, pois vaia.

Ti cres nas fadas,
nos trasgos e faunos,
nas bruxas malvadas
e nos crueis diaños?
Ti cres en cousas encantadas,
en sortilexios máxicos,
en mouras enfeitizadas
ou outros seres estraños?

Ti non cres en nada?

Pois vale, pois vaia.

Ti cres nas máxicas palabras,
na maxia dos seres humanos,
nas curandeiras miradas
que envían amor e levantan os ánimos?
Ti cres nos abracadabras,
nos milagres dos santos,
cres nas esperanzas
e nos doces agasallos?

Ti non cres en nada?

Pois vale, pois vaia.

 Ti cres nas mans curandeiras
que tocan e curan
cunha forza enerxética
que positividade contaxia?

 Quizais a quen non crea en ela

non lle chega nunca a maxia.

 

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

 

Curandeiras peregrinacións.

Milagres de Amil.

Milagres de Caión.

Santos do porvir.

Virxes en procesión.

Doenzas do espírito.

Ánimas liberadas.

Meigallos malditos.

Vidas ameigadas.

Veas de corpos enteiros.

Párrocos curandeiros.

Almas purificadas.

Sortilexios divinizados.

Camiñares que fan chagas.

Camiñares axeonllados.

Crenzas galegas herdadas.

  Poema creado por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS