A Chamada dos Literatos
© Relato creado por Xurxo M. Gago Chao
Corría o ano dous mil cincuenta e nove da nosa era; uns obreiros
topáron por sorpresa cunha caixa de madeira cando ían coloca-lo novo
pavimento, a uns cento corenta e sete pasos da entrada do claustro do
reitorado da universidade, antigo colexio de San Xerome. Un deles
reaccionou; dixo que ía entrega-la na catedral, pero o outro díxolle que
non, que a entregara xusto fronte do reitorado. E alí foron.
No reitorado acollérona cos brazos abertos, sorprendidos tamén polo
importante achado que acaba de acontecerlles. Eles foronse a continua-lo
seu labor. Xa dentro; os científicos, revisaban a caixa antes de
abrila. Comprobaron que era madeira de carballo, duns douscentos anos de
antiguidade. Observaron o triquel celta tallado sobre a mesma, xusto
debaixo dunha frase en letra gótica que dicía:
Galegos, Falade Galego.
A caixa tiña tódolos seus lados iguais, unha raia que a partía pola
metade, dando a entender que se podía abrir. E así o fixeron. Un tiraba
pola de arriba, e outro aguantaba a de abaixo, ó final despegou. Un
rancio cheiro a humidade inundou a estancia. Un pergamiño vello e
corroído, envolto nunha cinta de tea de cor branca e azul, apareceu á
vista de todos os presentes. Antes de colle-lo coas súas mans; un dos
científicos botou unha ollada ó rector, para pedirlle permiso, e tralo
xesto de aprobación deste continuou. Tremente, tomouno nas mans.
Escorreu a tea, despregou o pergamiño, dipúxose a ler as seguintes
palabras:
Lede Galego. Falade Galego. Soñade en Galego. Vivide o Galego.
Sentide o Galego. Rexurdimento da fala. Loitade polo Galego. Coidade o
Galego. Co tempo rexorde. Co tempo pode morrer. Primeira Xeración de
Galeguistas. Santiago de Compostela, ano doce, no século dos Galegos.
Ninguén dixo nada. Tódolos presentes dirixiron as miradas ó rector, que tras pasa-las mans por riba do cocote falou:
- Ya sabéis, estimados doctores, que en los tiempos que corren este
documento es muy peligroso para la sociedad. El gallego murió, es
lengua muerta, lo sabéis. Desde hace diez años nadie lo habla, hasta la
Junta cambió de nombre. Es casi imposible recuperarlo. Estaría bien que
lo encontrasen a principios de siglo, cuando aún el gallego estaba en
pleno auge. Ahora, ya no sirve de nada.
Tiraron a caixa e o pergamiño o lixo, e o Galego finou por completo.
Foi a derradeira chamada dos literatos da lingua galega, a derradeira
chamada dos precursores do galego.
Ó paso que imos un pouquichiño de unidade na fala non viña mal. Máis que nunca! Salva a túa lingua da extinción... Gústame o galego non me gusta
odiar...
© Relato creado por Xurxo M. Gago Chao
