Nunha época de reconversións
obrigaron a implantar un veto
para limitar a nosa terra
a crecer e a ter proveito.

Houbo moitas rescisións
moitas cartas de despido
e para Galicia foi castigo
aquela obreira revolución.

Onde van aqueles tempos
de botaduras Arteaga,
de traballadores na grada,
de estachas e fortes ventos?

Vai hipócrita trangallada
iso de vetar estaleiros,
vaia mentira especulada
e vaia merda que nos dixeron.

E inda seguen
vetando e impoñendo
xogando coa vida
e coa fame dos nenos.

E os dirixentes do pobo
cada vez fan menos,
nin loitan, nin reclaman
para a terra os seus dereitos.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Por alí andan os consellos esquecidos
que ninguén tomou en conta
por crer telos todos sabidos.

Por alí andan os tropezos merecidos
de quen negou consellos repetidos.

Por alí andan os sorrisos agochados
que non foran compartidos.

Por alí andan as luces de alguén,
pois, ou lle faltan ou poucas ten.

Por alí andan inxustizas
das que non fala ninguén.

Por alí andan moitas cousas
que non se queren ver.

Mírase cara ao que interesa
cambiase de lado para ollar,
para non enfrontar a vista
ao que non poida interesar.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Fasme graza
cando me adulas
meniña;
algo quererás,
ti non soltas un bico
tan axiña,
pois se algo queres
ben cedo que mo das.



Poesía Creada por Xurxo M. Gago Chao 
inicio seguinte
logoweb