OBRA COMPLETA · EDICIÓN DIXITAL VERSOS CHIADOS Versos chiados e rechouchiados cando o paxaro voaba ENTRAR NO POEMARIO →




Días de outono
nos camiños vellos,
alfombras de follas,
asubíos do vento,
pingas de chuvia,
ceo gris e negro.
Lecturas caseiras,
estufas de ferro,
son días de ánimas,
noites de misterio.
Esperanzas novas,
tempada de retos,
degoxadas rebuscas
e fecundos desvelos.










© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao



Sen reloxo 
pasa igual o tempo, 
sen cautela 
sen miramento 
molla a chuvia 
venta o vento, 
xoga a meniña 
chora o neno; 
que se 
unha doce aperta, 
que se 
un agarimo tenro, 
castañas asadas 
co seu arrecendo, 
o pasar das páxinas 
deste libro vello, 
cousas miudiñas,
momentos sinxelos.

 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

 
Xa chega o outono das follas caídas,
das árbores orfas con ramas espidas,
das colleitas novas e graduais vendimas,
dos pigmentos ocres, escuros e lilas;
rutineiro esmorecer das clorofilas,
paulatino emigrar das andoriñas,
obrigadas segas e ourizos con espiñas.
                          

 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

Dende hoxe trinta santos
cara o final do ano,
xa pasaron moitos outros
ademais dalgún diaño.
Xa se foi tempo pasado
transcorrido e esquecido,
xa estamos nese presente
que vai pasar de corrido.
E xa no mes de decembro
vaise o outono
 vén o inverno,
vén máis sentimento frío
e recollemento caseiro,
 chegará o aninovo
xunto a un xélido xaneiro.

  Poema creado por Xurxo M. Gago Chao


Trócase o tempo
chega máis cedo a noite,
dúas veces nas dúas
as campás no seu redobre,
coma nun pesadelo dobre.
Non sei que dirá o tempo
dos minutos que lle rouben,
na vida non é que sobren.
Ao corpo fáltalle tempo
entre soños esquecidos
e a mente vai buscalos
aló onde os tempos perdidos.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao


Xa cedo desvanece o día.
Xa logo chega a noite.
Xa estamos no mes de outubro.
Xa logo chega o mes doce.
E o ano, xa esmorece.
Hai nada que veu un novo
xa case transcorreu todo
faltándolle tan so dous meses.

Xa veñen as tardes escuras
de entrañables estancias na casa,

de húmidas e molladas rúas
e de desoladas praias.
Xa veñen as tardes de estudio
 de caseira actividade,

xa se prenden cedo as luces
ante a pronta escuridade.


Poema creado por Xurxo M. Gago Chao

inicio seguinte

Xurxo Miguel Gago Chao · O’Xurxo

Creación · conciencia · cultura · pensamento
Xurxo Miguel Gago Chao · O’Xurxo é poeta, escritor, creador e investigador autodidacta e independente no ámbito da conciencia, da espiritualidade práctica, da creatividade e dos procesos de transformación persoal e colectiva.

É creador dunha arquitectura civilizatoria formada por diferentes marcos, propostas e documentos orientados á reflexión sobre unha sociedade máis xusta, consciente, digna, libre e respectuosa coa vida. Educación, sanidade, economía, xustiza restaurativa, ética, intelixencia artificial, organización comunitaria e conciencia forman parte dese traballo aberto de investigación, creación e proposta.

Militar retirado tras unha longa etapa de servizo, a súa experiencia vital foi evolucionando cara á creación literaria, á mediación sociocultural, á dinamización cultural e ao desenvolvemento de iniciativas artísticas, sociais e comunitarias.

A súa actividade creativa abrangue tamén a poesía, narrativa, memoria, edición e maquetación de libros, deseño e desenvolvemento de páxinas web, creación de contidos, fotografía, comunicación cultural e recuperación e conservación de arquivos e memoria.

A través da Maxia do Ser e do Movemento do Amor Universal, desenvolve unha liña de pensamento e creación baseada nunha pregunta esencial: “Isto coida a vida ou a dana?” Desde aí procura poñer a palabra, a tecnoloxía, a conciencia e a creatividade ao servizo da dignidade humana e da construción consciente do común.
Poesía e literatura Investigación da conciencia Arquitectura civilizatoria Mediación sociocultural Maquetación editorial Deseño web Memoria e cultura Maxia do Ser
Multiverso de Xurxo · Obra, memoria e creación consciente
logoweb

Fragata Extremadura

Memoria · dignidade · reconciliación
O 19 de decembro de 2005, unha explosión na fragata Extremadura, atracada no Arsenal de Ferrol, marcou para sempre a vida de varias familias e da súa dotación. Esta pequena hemeroteca conserva unha parte dese percorrido e, vinte anos despois, tamén a evolución dunha memoria vivida desde outro lugar: honrar a Pachi e Erik, recoñecer erros propios, pedir perdón cando foi preciso e conservar a memoria sen permanecer atrapado no conflito.
Ferrol360 · 15 decembro 2025
XX aniversario do suceso da fragata Extremadura
Unha reconstrución ampla da noite do accidente, do proceso posterior, da resposta social e do impacto que aqueles feitos tiveron na vida persoal e profesional de Xurxo Gago Chao.
Ler en Ferrol360
Diario de Ferrol · 16 decembro 2025
Memoria, dignidad y conciencia
Un texto escrito vinte anos despois desde unha perspectiva diferente: memoria, gratitude, reconciliación, recoñecemento dos propios erros e defensa da dignidade dos compañeiros falecidos.
Ler en Diario de Ferrol
La Voz de Galicia · 17 decembro 2025
Fragata Extremadura, en recuerdo de la tragedia
Unha carta de memoria e homenaxe a Pachi e Erik que expresa tamén un peche persoal: manter a verdade vivida, asumir erros de forma, pedir perdón e avanzar sen esquecer.
Ler en La Voz de Galicia
A memoria non ten por que ser unha trincheira. Tamén pode converterse en conciencia, aprendizaxe, reconciliación e homenaxe.
2005 - 2025 · Vinte anos de memoria