Hai que irlle dando,
para que non sexan tan só palabras.

Hai que darlle uso as cousas,
se non se escangallan.
Hai que poñer en funcionamento
aquelas sensacións paradas,
aqueles sentimentos soterrados
polas incomprensibles indiferenzas acumuladas.

Necesario é rescatar valorosamente
aqueles valores que en nós destacan,
arrancar os motores,
para emprender unha digna marcha.

Hai que ir vivindo,
actuando, querendo, axudando,
tirando sempre da esperanza.

Hai que ir indo, teimando,
pintando a tristura coas cores animadas
dándolle color as nosas pensadas olladas.

Hai que irlle dando,
para que non sexan tan só palabras.

Necesario é ir avanzando
con coraxe e valentía,
coa forza que vén das nosas almas
cara a coherencia da vida
cara as furnas das confianzas,
cara aos camiños dos entusiasmos.

Hai que ir tinguindo
con cores vivas e animadas
aqueles sentimentos acorados
nas sensacións desencantadas
dos soños que foran estartelados.

Hai que ir chegando
ás propostas metas empozadas 
desprendéndose das negacións escravas
e soltando os lastres acumulados.

Necesario é sempre inchar
as motivacións que se vaian desinchando.

Hai que irlle dando,
para que non sexan tan só palabras.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Duque, Duquesa,

Marqués, Marquesa,

Conde, Condesa,

Barón, Baronesa.

Castelos herdados,

señoritas de fresa.

Señoritos domingueiros,

glamour de merda.

Cartos herdados,

donos de terras,

terras, terras, terras.

Espolios arrexuntados

ladroa nobreza.

A historia en pedra

é da xente da terra,

nosas son as pedras,

pedras, pedras, pedras. 

 

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Nestes tempos de cogombros
está revolta a sociedade
farta da mediocridade
do poder establecido.

Ferve o pobo,
vese a incredulidade,
síntese a necesidade
dun sistema corrixido,
dun sistema novo.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS