Hai cerebros humanos pervertidos

neuronas trastornadas sen razón

escuros espíritos corrompidos,

almas podres, inútil corazón.

Necio exército, incautos foraxidos

son o estandarte da mala intención

asasinos dos nosos bosques vivos,

árbores, bechos e vexetación.

Van queimando a terra os envilecidos

os monicreques da especulación,

humanos de karmas ensombrecidos

membros do club da premeditación.

Perderán fácticos homes manidos,

parvas mentes, cerebros de cartón,

imbéciles mercenarios bandidos,

os xornaleiros de desolación.

Gañará a vida, brotes rexurdidos

reverdecerá ante negro carbón

disiparanse os fumes combatidos

haberá esencia tras a destrución.

© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao 

Fotografía de: Daniel Espinosa

LER MÁIS

Teñen as letras galegas

un mago moi feiticeiro

o eruditas da nosa lingua

Don Álvaro Cunqueiro.

Tan mago, tan enxebre

un home tan galego,

un druída meigo e vello

que enfeitizou de fantasía

ás xentes de Mondoñedo,

logo enfeitizou Galicia

e despois ao mundo enteiro.

O bardo das mil primaveras 

creador enfeitizado

pola maxia que lle chega,

o ulises do antigo reino

 grastrónomo das boas receitas.

Poeta do reverdecemento celta,

mago dos versos,

mestre das prosas,

poeta do si e do non,

vello Sinbad na súa terra.

© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Demos, bruxas e diaños,

monstros e maléficas figuras,

banqueiros e personaxes estraños,

no Entroido das caricaturas.

Fadas, elfos, ananos,

liberais monxas e curas,

disfraces dos seres humanos

experiencias e aventuras.

Disfraces de franciscanos,

loucos con armaduras,

caros disfraces venecianos

sardiñas nas sepulturas.

Xuíces, ministros, decanos,

coches con estruturas,

libertinos e puritanos,

corruptos, sobres e facturas.

Disfraces de tolos tiranos,

políticos e nomenclaturas,

rudos mafiosos urbanos

cancións, retrancas, literaturas.

Tradicións de todos os anos

rirse das malas venturas,

surrealismos metropolitanos

bromas, risos e travesuras.

Cigarróns, formigas e fulanos,

peliqueiros, felos, tinturas,

damas e xenerais veteranos,

mecos, galáns, látego e quenturas.

Pantallas, charrúas, partisanos

vergalleiros e troteiros, picaduras,

murrieiros, mandamitos galanos

falcatruadas de cores e mesturas.

Caldo, cocido, sabores marianos

lacón, chourizos, xantares, farturas

torradas e filloas, doces galicianos

tradicional goce de boas tomaduras.

© Poesía Creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Sermos avatares duais,
temos vida na terra
e vida nas redes sociais.
Sermos reais, sermos dixitais.
Sermos dubitativos, quizais.
Sermos perfís en palabras.
Sermos imaxes retocadas.
Sermos listaxes.
Sermos persoas etiquetadas.
Sermos feitos, sermos lembranzas.
Sermos o que facermos
nas nosas rutinas diarias.

 Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Un esquío escalador,

unha lebre a toda présa,

un lobo cazador,

un xabarín coa súa peza.

Un raposo nas silveiras,

un coello entre a maleza,

un corzo cruzando leiras,

ourizo cacho entre herba espesa.

Fauna dos bosques da terra,

veciños da terra galega,

aos poboadores do bosque

ninguén os goberna.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Pasei preto dun río
enchido pola chuvia
e observei o seu caudal
e a súa abráiante furia.
Escoitei os fortes sons
das augas e das burbullas,
seguín as correntes súas.
Atopei pequenas fervenzas,

 desniveis de distintas alturas,
un fervedoiro perfecto
creado pola natura.
O ambiente repousado
de manifesta humidade
calou aos meus osos
e tiven que resgardarme,
chegaba a noite
e xa se vía a lúa.

Poesía Creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

 

Arco das novas,

arco das lúas,

arco dos sentimentos.

Arco da vella,

arco do trono,

arco do ceo.

Arco coloreado

sete cores do espectro.

Pingas de chuvia;

raiolas solares,

do pincel ao reflexo,

ingredientes dabondo

para un novo lenzo.

Arco de cores

nomes diversos.

Arco de lendas

augurios nos tempos.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Cheiros pestilentes

petroquímicas din ser inocentes,

gases nocivos para o ambiente

vertidos de gasóleo e aceites.

Fumes tóxicos nas cidades,

aires nas sucias costas que repelen,

¿os humanos e as súas necesidades?

Non ten dono a natureza

e é a esencia da realidade

o aluguer da humanidade

aínda que non o pareza.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Temos indignación.

Temos nexo de unión,

pero non temos conxunción.

Temos oportunidades,

pero perdemos as ocasións.

Temos propostas,

pero vense poucas intencións.

Temos queixas,

pero non chegan as solucións.

Temos esperanzas

pero poucas ilusións

de ver como o mundo avanza

sen as temidas recesións.

 

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

 

Curandeiras peregrinacións.

Milagres de Amil.

Milagres de Caión.

Santos do porvir.

Virxes en procesión.

Doenzas do espírito.

Ánimas liberadas.

Meigallos malditos.

Vidas ameigadas.

Veas de corpos enteiros.

Párrocos curandeiros.

Almas purificadas.

Sortilexios divinizados.

Camiñares que fan chagas.

Camiñares axeonllados.

Crenzas galegas herdadas.

  Poema creado por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Duque, Duquesa,

Marqués, Marquesa,

Conde, Condesa,

Barón, Baronesa.

Castelos herdados,

señoritas de fresa.

Señoritos domingueiros,

glamour de merda.

Cartos herdados,

donos de terras,

terras, terras, terras.

Espolios arrexuntados

ladroa nobreza.

A historia en pedra

é da xente da terra,

nosas son as pedras,

pedras, pedras, pedras. 

 

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Palabras herdadas,
costumes pagáns,
topónimos antigos
en terra singular.

Cantan os cantigueiros
de mortos ou de vivos,
unha cántiga, un cantar.
Unha cántiga, un xograr.

Cántiga palabra celta,
unha copla trobadoresca.
Cántiga de amor,
cántiga de arrolo,
cántiga da terra.
Cántiga de escarnio,
cántiga de amigo,
versos ó canto
 dun modo satírico.

Cántiga, cántiga, cántiga.
Cántiga, cántiga, cántiga
Cántiga galega.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Houbo unha xunta
 superior do reino de Galicia
e unha primeira xeración
 de loitadores galeguistas.

Houbo bravos batallóns
que loitaron pola terra
e pola represión sufrida
sempre represión galega
polos ditadores e fascistas.

Houbo sublevacións,
sufrimento e morte,
para facer de Galicia
unha colonia da corte.

Houbo mártires galegos,
os mártires de Carral,
e outros que non sabemos
que morreran por loitar.

Houbo mártires da liberdade
na nosa terra asoballada
que antes de finar botaron
unha libre e enxebre aturuxada.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Teño un imposto hardware
pero o meu software é galego.
Teño a interface na terra
e son servidor de quen quero.
Estou proxy a natureza.
Uso a wlan liberdade
e o módem sen diferenza.
O meu ancho de banda
é a memoria,
miña database é a historia
para que nada se me esqueza.
Teño moito html programado
e moitos javascripts
que fan que funcione así.
Xa eliminei o moito malware
e o moito virus infectado
dos que infectan porque si,
o moito spyware
e o moito adware
que nin viven nin deixan vivir.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Vou a esburgar os ourizos,

castañas vou recoller,

comereinas asadas,

mañá heinas de cocer.

Carbohidrato, ferro e potasio,

fósforo, sodio e calcio,

proteína e auga,

fibra, magnesio e cobre,

un froito moi nobre

que reverdece as entrañas.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

É noite irmandiña

na terra miña

asáltase o castelo da tiranía,

chegan os irmandiños

coa súa algarabía,

é noite de fachos e de xustiza.

Castelo ardente,

queimada fervente,

música da terra

liberdade no ambiente.

Unha doce noite enxebre!

  Poema creado por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Dálle a túa gorxa unha boa aturuxada

no medio da troula e da pandeirada.

Haiche quen non da feito

o de aturuxar con xeito!

O aturuxo é artesanal,

haiche quen berra ben

e haiche quen berra mal.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Agora chove, agora non,
para uns é terrible
e para outros é bo.
Depende coma se mire
depende a quen lle convén,
o normal é que a terra beba
sen que o impida ninguén.
O normal é que a auga limpe
e depure a sucidade toda,
que molle as follas espidas
e clarexe un pouco as rochas.
E a area da praia
xa secará cando o sol saia.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Mergúllome axiña
na frías augas da nosa terriña,
boas para a circulación
e para o corazón,
até boas para a morriña.

Versos creados por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS