Xaquín escoitou ruídos no medio da noite, axudado polo clarexar da lúa camiñou directo cara á onde se atopaban as ovellas. De súpeto, asustouse cando viu chegar dous lobos que correron de tal maneira que o tiraron ao chán. Quedou inmobilizado polo medo, non sabía como actuar nese momento. Por sorte, os animais fuxiron e puido levantarse para comprobar o que estaba a pasar. Non o podía crer, non podía ser que de novo atopase as súas ovellas mortas, xa non sabía como facer para evitar os continuos ataques dos lobos na súa propiedade. Denunciou de novo aos lobos antes as autoridades correspondentes.
As autoridades informaron ao xuíz, e este, emitiu unha orde de busca e captura contra os lobos asasinos de ovellas. As autoridades acudiron ao bosque na busca dos lobos para poñelos a disposición xudicial, pero non os deron atopado. Preguntáronse se en caso de ver algún espécime saberían recoñecer aos culpábeis para detelos, a orde dos xuíz non os describía, polo que lles ía ser moi difícil dar cos autores do crime. Tras varios días de busca detiveron a dous lobos adultos, feros, que opuxeron moita resistencia, polo que houbo que durmilos e atarlle as patas para poñerlles un bocal. Ao chegaren ao xulgado designáronlles un avogado de oficio que protestou ante o xuíz polo denigrante trato que estaban a recibir os detidos. O xuíz ordenou desamarrar as patas dos lobos detidos e decretou para eles prisión incondicional.
Os animais comezaron a espertar cando xacían no chan do calabozo, estaban un ao lado do outro, non tardaron en erguerse unha vez que recuperaron de todo a súa consciencia. Pouco a pouco, comezaron a sentirse inquedos. Ficaron un breve instante mirándose para os ollos, até que, cun movemento simultáneo, comezaron as raspar o bocal coas súas patas traseiras para tentar zafarse del. Conseguírono, pois os gardas xa lles deixaran as correas frouxas para que puidesen quitalos e comer e beber. Os lobos pasaron a noite deitados no chan, un fronte ao outro, mirándose con ollos tristeiros, preguntándose que era aquel lugar e que facían alí. Ao pouco, chegou un garda cun pratos de madeira enchidos de carne de porco fresca e deslizounos baixo a apertura da porta do calabozo. Comeron e beberon. Gruñíronlle ao garda mentres ficaban pegados aos barrotes, como dicíndolle, que se puidesen, matábano.
Ao parecer, aquela mesma mañá celebraríase un xuízo rápido contra eles.
A sala do xuízo estaba chea de xentes de todas as idades e condicións, cada quen acomodado no seu lugar correspondente segundo a súa clase social. A matanza realizada polos dous lobos espertou moita expectación na sociedade. Os lobos foron encerrados en grandes gaiolas e trasladados nuns carros até diante do mesmo xuíz. Tiñan o bocal posto e ficaban ergueitos e ameazantes a pesar de estar tras os ferros. Comezou o xuízo.
O avogado da acusación contou que os acusados foran sorprendidos en flagrante delito de asasinato das ovellas de Ramiro Rebixo; e que, ademais, este recoñecéraos e reafirmase que eran os lobos asasinos. Precisou que os lobos mataran a catro ovellas e que degustaran parte dos seus restos deixándoas desfeitas e ensanguentadas, engadiu que os acusados fuxiran tras cometer aquel sanguento delito sendo sorprendidos na súa fuxida polo propio Ramiro.
Nun momento dado, antes de que o avogado da defensa procedese a aproveitar a súa quenda, o señor maxistrado tivo que chamar á orde ante o impresionante balbordo xerado polas persoas presentes na sala. Finalmente, o avogado da defensa, puido proceder a expoñer o seus argumentos.
O letrado comezou a dicir que dende tempos antiquísimos os seres humanos cazan animais para alimentárense, que sería imposible imaxinar o avance e o progreso da humanidade sen o alimento que achegaron as carnes de miles e miles de billóns ou billóns de billóns de animais mortos nas mans dos seres humanos. Ergueito e enérxico, gritou:
- Con todo, os seres humanos ben poden sobrevivir consumindo outro tipo de alimentos como as froitas ou as verduras, ¿por qué non elixiron ese camiño? Ante isto, ¿pódese dicir que os seres humanos durante miles de anos asasinaron infinidade de animais? Señoría, se a resposta é non, ¿por qué uns lobos que procuran alimento para comeren si son uns asasinos? E señoría, se a resposta é si, ¿por qué non xulga tamén a toda a humanidade por asasinar animais durante toda a súa historia? Que tipo de castigo van sufrir uns lobos por procurar alimento fóra do seu territorio deforestado e despoboado de alimentos para eles? Non é culpa do ser humano que estes lobos hoxe en día estean famentos? Non é normal que un ser vivo con fame procure alimento para sobrevivir? Pois iso fixeron estes seres que tedes encerrados baixo barrotes de ferro, comer para sobrevivir. Se hoxe; neste xuízo, sae un condena para estes animais, deberase condenar a tamén á humanidade enteira.
Inda que por momentos da súa alocución foi increpado, nese momento, o silencio na sala fíxose sepulcral; tras uns segundos eternos sen ruído algún, toda a sala comezou a aplaudir. A cara do letrado da acusación era todo un reflexo de contrariedade, enfado e carraxe xuntas. O xuíz ordenou silencio de novo. Levoulle un tempo divagar a súa resolución, pero finalmente dispúxose a dar un veredicto. De novo silencio. Ordenou poñerse en pé a todos os presentes e sentenciou a absolución e posta en liberdade dos lobos acusados entre unhas poucas protestas e unha morea de aplausos e gabanzas sobre a súa decisión.
Finalmente, os lobos que entraran a comer nas terras de Ramiro Rebixo para desgustaren varias ovellas foron postos en liberdade. O xuíz convidou a Ramiro a buscarlle unha solución máis axeitada á seguridade das súas ovellas. Aquel día todas as persoas presentes marcharon para os seus fogares debatendo e reflexionando sobre o xuízo acontecido. A noite seguinte, os mesmos lobos, entraron na terra dun veciño da zona e desgustaron doce galiñas e un galo. O veciño desestimou o dereito de presentar unha denuncia contra os animais argumentando que os pobriños algo tiñan que comeren.
E así, con todo, os lobos protagonistas desta historia, ficaron preguiceiros e ledos á beira dun gran carballo.
Noutros tempos da humanidade, na idade media, celebráronse numerosos xuízos contra animais, animais aos cales se lles designaba un avogado de oficio que empregaba todas as súas artes na defensa do animal acusado. Algúns foron condenados a morte, outros no compareceron no xuízo e outros foron absoltos de toda culpa. A historia narrada con anterioridade é un relato de ficción baseado neste curioso feito de xulgar aos animais.
Relato creado por Xurxo M. Gago Chao
