Acostumados á chuvia, miles de emigrantes das terras xermanas, viaxaban
polas chairas galegas en busca dun lugar para instalarse de maneira
definitiva. As lexións romanas estaban xa ben debilitadas, non exercían
os labores represores de entón. As xentes das terras do noroeste ibérico
tiñan fama de bravos guerreiros, pero foron amainados polos romanos
invasores despois de moitas liortas locais. A beleza das terras do
Finisterrae era moi atraente para a xente de fora. Gallaecia
converteuse nun atractivo para comezar unha nova vida. Chegaban os
suevos.
No ano catrocentos dez despois de Cristo andaban os romanos abraiados
ante a cantidade inxente de persoas chegadas de terras xermanas á
Gallaecia. Tanta foi a presión deste novos inquilinos galaicos que
forzaron un acordo cos romanos para tomar o control político da
Gallaecia. Estableceuse un Foedus, un acordo de ocupación entre Roma e
o rei suevo tras recoñecer este a superioridade do emperador. Houbo, pois, algunha rebelión local, por mor de que os donos dás terras galaicas foran
rudos á hora de recoñecer o reinado suevo que se estaba a impoñer. Entre os
suevos e os nobres feudais galaicos realizaron distintos amaños para
rematar de asinar unha nova orde feudal. Os nobres xuraron lealdade ante
o primeiro rei suevo, o primeiro rei feudal da Europa medieval chamado
Hermerico. Primeiro rei da Galliciense Regnum e recoñecido pola Roma
Imperial. Na antigo reino de Gallaecia os servos era xente campesiña, xentes galegas que traballaban as terras e rendíanlle o tributo imposto o rei. Houbo unha formal convivencia durante varios séculos entre as xentes e os nobres feudais, uns pagaban o tributo e os outros protexíanos de calquera invasión de fora. E así, estableceuse un reinado na Gallaecia que asentou durante un bo tempo, chegando a ser o único estado europeo do medievo, logrando organizar a súa propia moeda nacional galaica e chegando a obter varias alianzas internacionais que recoñecían a Galliciense Regnum coma un estado consolidado.
Cento setenta e cinco anos despois, no ano cincocentos oitenta e cinco, o rei visigodo Leovigildo venceu nunha cruenta batalla o rei Andeca de Gallaecia, polo que remataba a época de reinado suevo e chegaba unha nova de reinado visigodo. O reinado visigodo en Gallaecia deu lugar o primeiro roubo oficial da Hispania aos galaicos, pois os tesouros dos suevos xuntados polos tributos dos galegos durante anos foron arrincados das arcas do reino galaico para os gastos da Hispania.
Os reis visigodos mantiveron a orde institucional instaurada polos suevos e durante máis dun século foron os gobernantes do Reino de Gallaecia. Sendo o rei visigodo Rodrigo o derradeiro rei dos galaicos. A partir do ano setecentos dez, tras a chegada dos islámicos a Hispania, afúndese o goberno visigodo. Aínda que os islámicos chegaran ata as mesmas portas da cidade de Santiago de Compostela, onde nunca antes chegara un musulmán, non repercutiu moito na sociedade galaica. Ata que no ano setecentos vinte dous, “Don Pelayo”, comezara a reconquistar a península Ibérica dando nacemento á monarquía católica española; a cal, foi imposta gradualmente, con moitas artimañas, e instaurada nas outrora terras pertencentes ao Reino de Gallaecia, aquel primeiro reino do medievo. O sufrido reino estado de Gallaecia xa sufrira espoliación dos romanos, logo dos suevos, e cando mais felices eran os galaicos con moeda propia, chegaron os godos e logo os mouros; rematando co imperialismo español. Os reinos españois fixeron todo tipo de estrataxemas indecentes para repartir as terras galaicas aos nobres, condes e duques, aos caciques, todos eles leais á monarquía imperialista castelá, todos eles dedicáronse a gobernar Gallaecia en nome do rei de España. Unha España arrexuntada á forza, que quixo engulir a totalidade do territorio ibérico nun mesmo estado monárquico ata conseguilo.
A historia débelle moito a estas terras de Galicia. Débelle a honra arrebatada. Débennos un recoñecemento de estado diferenciado, débenos a verdadeira historia arrebatada. Deberiamos estar libres dunha desgaleguización imposta ao longo dós séculos polos gobernos centrais españois, que desacreditaron a conciencia a historia da nosa terra e os vínculos que nos unen, como a fala e as costumes e tradicións galegas que inda na actualidade perduran. É case unha obriga sentirse nestes tempos máis galegos que nunca, antes de que esmoreza de todo a nosa honra e a nosa dignidade arrebatada durante séculos. Hoxe en día moitos galegos miran para fóra, dándolle valor ao de fóra e desprezando o que ten o seu carón. O españolismo reinante conseguiu eliminar unha unidade exemplar coma aquela das revoltas irmandiñas contra os poderosos, os mesmo poderosos que inda camiñan nestes tempos de revoltas sociais. Os tempos non cambian, os caciques aínda existen na nosa terra invadida de propotencia ibérica.
Relato creado por Xurxo M. Gago Chao
