OBRA COMPLETA · EDICIÓN DIXITAL VERSOS CHIADOS Versos chiados e rechouchiados cando o paxaro voaba ENTRAR NO POEMARIO →

Muller, que paciencia tes!


“Mujeres hermosas y desdichadas que no conocéis más vida que la servidumbre, abandonad vuestras constumbres queridas, en dónde se conservan perennes los usos del feudalismo: huid de esos groseros tiranos y venid aquí, en donde la mujer es menos esclava, pero en donde se le concede siquiera el derecho del puder y de las lágrimas.” La Hija de Mar - Rosalía de Castro.

Vés de soportar durante séculos ás imposicións dun mundo patriarcal que te usa coma obxecto, que venera o teu corpo pero maltrata a túa mente, vexándote, menosprezándote coma ser humano digno de autosuficiencia. Inda; hoxe en día, para os dicionarios da lingua sodes o sexo débil, a sociedade non avanza, o machismo sobrevive e o maltrato está a orde do día. O peor de todo é que inda hai quen nega os feitos, inda hai quen di que o maltrato é recíproco e que homes tamén o sofren. Ninguén negará que casos haxa, pero sendo realistas; sábese, vese, más aló das evidencias, das enquisas, que maltratan máis homes a mulleres que mulleres a homes. Certo é que a necidade fai que moitos non sexan quen de saíres da súa propia sen razón.

Muller, vés de soportar inxurias e prepotencias. Vés de soportar miradas de homes por riba do ombreiro. Até a mesma Rosalía tivera que soportar o menosprezo daqueles homes intelectuais doridos por ver as publicacións firmadas por unha muller valente e atípica, pero lembra a súa teima, lémbraa coma muller ponderada, colle exemplo dela, tira para adiante a loitar contra os felgos machistas, faite valer.

Muller, non te deixes nunca dominar por un home, ambos sodes libres, libres para amar, libres para progresar, libres para vivir segundo as vosas inquietudes.

Non creo nunha guerra entre sexos, fuxo dos –ismos, non quero loitar por ser mellor que ninguén, quero camiñar ao lado de calquera persoa que de maneira elocuente saiba apreciar ás persoas e respectalas tratando a todo o mundo na vida co respecto que merece.

A vida vai ensinando a quen quere aprender, pero tamén vai enquistando a sapiencia daquelas persoas que non son quen de reconsiderar ideoloxías arcaicas pouco acordes cos tempos que van. E hai moito machismo imperante, hai maltrato xeneralizado, hai mortes de mulleres, a enfermidade da violencia de xénero na sociedade. Hai tal cantidade de potenciais machista nas rúas que da medo ter fillas. Vesen tantas cousiñas, tantas cousiñas vense, que non che digo nada, pero vaia…

Por iso muller, e por moitos máis, eu camiñarei ao teu carón coma compañeiro humano deste planeta cheíño de incomprensións. Animo a todos os homes que lean estas palabras que tomen nota delas e fagan unha revisión do seu comportamento cara a muller, pois, ás veces, cremos que todo o facemos ben e non reconsideramos, e hai que reconsiderar para saber a quen se desconsidera inmerecidamente. Hai que traballarse, pulirse, fuxir dos tópicos, adecuarse ao tempos, e o máis importante, humanizarse, para convertérense en persoas respectuosas cos demais, a falta de respecto é unha lacra desta sociedade.

Porén, o mundo está a cambiar; apréciase un espertar en vosoutras, apréciase unha reconsideración de comportamentos por parte de moitos homes, apréciase o apoio de moitos homes á loita pola igualdade e moitos fíos de esperanza para comezar a crer que algo pasará para que dunha vez chegue a total igualdade e esmorezan até morrer na súa totalidade as negras enquisas de loitos.

O mundo é como é, e ás veces, dá medo.

Esta entrada está dedicada a todas a mulleres do mundo, pero sobre todo á miña filla, á miña esposa, á miña nai, ás miñas irmás, ás miñas sobriñas e sobriñas netas, ás miñas tías e ás miñas primas, e como non, ás miñas avoas e bisavoas que están no alén.

Muller ponderada camiña con orgullo!
Parabéns a todas no día da Muller!  

Escrito de Xurxo M. Gago Chao 

"Concordias de Papel" de Sés

anterior inicio seguinte

Xurxo Miguel Gago Chao · O’Xurxo

Creación · conciencia · cultura · pensamento
Xurxo Miguel Gago Chao · O’Xurxo é poeta, escritor, creador e investigador autodidacta e independente no ámbito da conciencia, da espiritualidade práctica, da creatividade e dos procesos de transformación persoal e colectiva.

É creador dunha arquitectura civilizatoria formada por diferentes marcos, propostas e documentos orientados á reflexión sobre unha sociedade máis xusta, consciente, digna, libre e respectuosa coa vida. Educación, sanidade, economía, xustiza restaurativa, ética, intelixencia artificial, organización comunitaria e conciencia forman parte dese traballo aberto de investigación, creación e proposta.

Militar retirado tras unha longa etapa de servizo, a súa experiencia vital foi evolucionando cara á creación literaria, á mediación sociocultural, á dinamización cultural e ao desenvolvemento de iniciativas artísticas, sociais e comunitarias.

A súa actividade creativa abrangue tamén a poesía, narrativa, memoria, edición e maquetación de libros, deseño e desenvolvemento de páxinas web, creación de contidos, fotografía, comunicación cultural e recuperación e conservación de arquivos e memoria.

A través da Maxia do Ser e do Movemento do Amor Universal, desenvolve unha liña de pensamento e creación baseada nunha pregunta esencial: “Isto coida a vida ou a dana?” Desde aí procura poñer a palabra, a tecnoloxía, a conciencia e a creatividade ao servizo da dignidade humana e da construción consciente do común.
Poesía e literatura Investigación da conciencia Arquitectura civilizatoria Mediación sociocultural Maquetación editorial Deseño web Memoria e cultura Maxia do Ser
Multiverso de Xurxo · Obra, memoria e creación consciente
logoweb

Fragata Extremadura

Memoria · dignidade · reconciliación
O 19 de decembro de 2005, unha explosión na fragata Extremadura, atracada no Arsenal de Ferrol, marcou para sempre a vida de varias familias e da súa dotación. Esta pequena hemeroteca conserva unha parte dese percorrido e, vinte anos despois, tamén a evolución dunha memoria vivida desde outro lugar: honrar a Pachi e Erik, recoñecer erros propios, pedir perdón cando foi preciso e conservar a memoria sen permanecer atrapado no conflito.
Ferrol360 · 15 decembro 2025
XX aniversario do suceso da fragata Extremadura
Unha reconstrución ampla da noite do accidente, do proceso posterior, da resposta social e do impacto que aqueles feitos tiveron na vida persoal e profesional de Xurxo Gago Chao.
Ler en Ferrol360
Diario de Ferrol · 16 decembro 2025
Memoria, dignidad y conciencia
Un texto escrito vinte anos despois desde unha perspectiva diferente: memoria, gratitude, reconciliación, recoñecemento dos propios erros e defensa da dignidade dos compañeiros falecidos.
Ler en Diario de Ferrol
La Voz de Galicia · 17 decembro 2025
Fragata Extremadura, en recuerdo de la tragedia
Unha carta de memoria e homenaxe a Pachi e Erik que expresa tamén un peche persoal: manter a verdade vivida, asumir erros de forma, pedir perdón e avanzar sen esquecer.
Ler en La Voz de Galicia
A memoria non ten por que ser unha trincheira. Tamén pode converterse en conciencia, aprendizaxe, reconciliación e homenaxe.
2005 - 2025 · Vinte anos de memoria