Nemetum da Maxia do Ser

O Multiverso de Xurxo

Multiverso de Xurxo nace como web de autor de Xurxo Miguel Gago Chao, tamén coñecido como O’Xurxo e como O Xurxo de Curuxeiras. Este espazo reúne a miña obra poética, traxectoria cultural, marcos de pensamento, textos de memoria, dimensión espiritual e creativa, o vínculo con Ferrolterra e a miña procura dunha palabra capaz de abrir conciencia, dignificar a vida e acompañar o Ser.

Esta web non quere ser só un arquivo, senón unha biblioteca viva: un lugar onde a poesía, a memoria, a raíz galega, a cultura popular, a experiencia vital, a espiritualidade consciente e a Maxia do Ser poidan dialogar nun mesmo territorio creador.

Biografía esencial

Xurxo Miguel Gago Chao, tamén coñecido como O’Xurxo e como O Xurxo de Curuxeiras, é poeta galego, creador consciente, mediador sociocultural e dinamizador cultural vinculado a Ferrolterra. A súa obra nace da palabra como ferramenta de apertura do Ser, de memoria, dignidade, transformación interior e despertar da consciencia. Desde unha mirada profundamente humana, espiritual e comprometida coa vida, cultiva unha poesía orientada ao Amor, á beleza, á raíz, á reparación simbólica e á procura dunha humanidade máis consciente.

Ao longo da súa traxectoria participou en diversos colectivos literarios, culturais e sociais, entre eles o Colectivo Literario Moraima, o Colectivo In Nave Civitas, o Colectivo Ártabros, a Asociación Cultural Fuco Buxán, o Colectivo Opaí – Radio Filispím, o Ateneo Ferrolán e a Sociedade Amigos da Paisaxe Galega. A súa actividade desenvolveuse arredor da literatura, a música, a oralidade, a poesía escénica, a arte, a memoria cultural e a creación compartida.

Como mediador sociocultural, colaborador social e organizador de eventos, impulsou e participou en recitais poético-musicais, roteiros literarios, exposicións de pintura, mostras de escultura en ferro, encontros musicais, actividades de danza, teatro, contacontos, radioteatro infantil e talleres de poesía. A súa creación literaria abrangue poemarios, textos de reflexión, marcos éticos e civilizatorios, relatos, propostas teatrais e materiais vinculados á Maxia do Ser.

A obra como camiño de conciencia

Para Xurxo, escribir non é só compoñer versos. É ordenar a experiencia, transformar a vida en conciencia e ofrecer palabras que poidan acompañar, abrir, sanar, remover, iluminar ou dignificar.

A súa obra recoñécese pola procura constante de sentido, polo coidado da palabra, pola conexión con Galicia e Ferrolterra, e por unha mirada orientada ao Amor como fundamento de vida.

Luz

Eu son da clase dos poetas
descoñecidos e ignorados
para os que nunca se fixeron premios
nin nunca son publicados
Son a poeta de aqueles
que loitan por saír de escravos
Son a poeta de aqueles
aos que todo lles foi negado
Eu son a poeta de aqueles
que sobreviven do emprestado
a poeta analfabeta

a poeta dos desherdados
Eu son a poeta de aqueles
aos que todo lles foi negado
Son a poeta de aqueles
que loitan por saír de escravos
Eu son a poeta de aqueles
que sobreviven do emprestado
para os que non se fixeron premios
nin nunca son publicados
Son a poeta de aqueles
que loitan por saír de escravos
son a poeta de aqueles
aos que todo lles foi negado
Quero sangrar as feridas
para liberar as miñas arterias
non quero facerme escrava
da ponzoñosa das xenreiras
quero sentir como penetran
polos ríos das miñas teas
o vivificante arrecendo
das vosas primaveras
Abrazarei a miña morte
sen remordementos
eu trouxen a vida
e nada dela levo.

Poema de Luz Fandiño

Sés [Mª Xosé Silvar]

Canción Luz [Letra de Luz Fandiño]

LER MÁIS

“Mujeres hermosas y desdichadas que no conocéis más vida que la servidumbre, abandonad vuestras constumbres queridas, en dónde se conservan perennes los usos del feudalismo: huid de esos groseros tiranos y venid aquí, en donde la mujer es menos esclava, pero en donde se le concede siquiera el derecho del puder y de las lágrimas.” La Hija de Mar - Rosalía de Castro.

Vés de soportar durante séculos ás imposicións dun mundo patriarcal que te usa coma obxecto, que venera o teu corpo pero maltrata a túa mente, vexándote, menosprezándote coma ser humano digno de autosuficiencia. Inda; hoxe en día, para os dicionarios da lingua sodes o sexo débil, a sociedade non avanza, o machismo sobrevive e o maltrato está a orde do día. O peor de todo é que inda hai quen nega os feitos, inda hai quen di que o maltrato é recíproco e que homes tamén o sofren. Ninguén negará que casos haxa, pero sendo realistas; sábese, vese, más aló das evidencias, das enquisas, que maltratan máis homes a mulleres que mulleres a homes. Certo é que a necidade fai que moitos non sexan quen de saíres da súa propia sen razón.

Muller, vés de soportar inxurias e prepotencias. Vés de soportar miradas de homes por riba do ombreiro. Até a mesma Rosalía tivera que soportar o menosprezo daqueles homes intelectuais doridos por ver as publicacións firmadas por unha muller valente e atípica, pero lembra a súa teima, lémbraa coma muller ponderada, colle exemplo dela, tira para adiante a loitar contra os felgos machistas, faite valer.

Muller, non te deixes nunca dominar por un home, ambos sodes libres, libres para amar, libres para progresar, libres para vivir segundo as vosas inquietudes.

Non creo nunha guerra entre sexos, fuxo dos –ismos, non quero loitar por ser mellor que ninguén, quero camiñar ao lado de calquera persoa que de maneira elocuente saiba apreciar ás persoas e respectalas tratando a todo o mundo na vida co respecto que merece.

A vida vai ensinando a quen quere aprender, pero tamén vai enquistando a sapiencia daquelas persoas que non son quen de reconsiderar ideoloxías arcaicas pouco acordes cos tempos que van. E hai moito machismo imperante, hai maltrato xeneralizado, hai mortes de mulleres, a enfermidade da violencia de xénero na sociedade. Hai tal cantidade de potenciais machista nas rúas que da medo ter fillas. Vesen tantas cousiñas, tantas cousiñas vense, que non che digo nada, pero vaia…

Por iso muller, e por moitos máis, eu camiñarei ao teu carón coma compañeiro humano deste planeta cheíño de incomprensións. Animo a todos os homes que lean estas palabras que tomen nota delas e fagan unha revisión do seu comportamento cara a muller, pois, ás veces, cremos que todo o facemos ben e non reconsideramos, e hai que reconsiderar para saber a quen se desconsidera inmerecidamente. Hai que traballarse, pulirse, fuxir dos tópicos, adecuarse ao tempos, e o máis importante, humanizarse, para convertérense en persoas respectuosas cos demais, a falta de respecto é unha lacra desta sociedade.

Porén, o mundo está a cambiar; apréciase un espertar en vosoutras, apréciase unha reconsideración de comportamentos por parte de moitos homes, apréciase o apoio de moitos homes á loita pola igualdade e moitos fíos de esperanza para comezar a crer que algo pasará para que dunha vez chegue a total igualdade e esmorezan até morrer na súa totalidade as negras enquisas de loitos.

O mundo é como é, e ás veces, dá medo.

Esta entrada está dedicada a todas a mulleres do mundo, pero sobre todo á miña filla, á miña esposa, á miña nai, ás miñas irmás, ás miñas sobriñas e sobriñas netas, ás miñas tías e ás miñas primas, e como non, ás miñas avoas e bisavoas que están no alén.

Muller ponderada camiña con orgullo!
Parabéns a todas no día da Muller!

Escrito de Xurxo M. Gago Chao