“Mujeres hermosas y desdichadas que no conocéis más vida que la servidumbre, abandonad vuestras constumbres queridas, en dónde se conservan perennes los usos del feudalismo: huid de esos groseros tiranos y venid aquí, en donde la mujer es menos esclava, pero en donde se le concede siquiera el derecho del puder y de las lágrimas.” La Hija de Mar - Rosalía de Castro.

Vés de soportar durante séculos ás imposicións dun mundo patriarcal que te usa coma obxecto, que venera o teu corpo pero maltrata a túa mente, vexándote, menosprezándote coma ser humano digno de autosuficiencia. Inda; hoxe en día, para os dicionarios da lingua sodes o sexo débil, a sociedade non avanza, o machismo sobrevive e o maltrato está a orde do día. O peor de todo é que inda hai quen nega os feitos, inda hai quen di que o maltrato é recíproco e que homes tamén o sofren. Ninguén negará que casos haxa, pero sendo realistas; sábese, vese, más aló das evidencias, das enquisas, que maltratan máis homes a mulleres que mulleres a homes. Certo é que a necidade fai que moitos non sexan quen de saíres da súa propia sen razón.

Muller, vés de soportar inxurias e prepotencias. Vés de soportar miradas de homes por riba do ombreiro. Até a mesma Rosalía tivera que soportar o menosprezo daqueles homes intelectuais doridos por ver as publicacións firmadas por unha muller valente e atípica, pero lembra a súa teima, lémbraa coma muller ponderada, colle exemplo dela, tira para adiante a loitar contra os felgos machistas, faite valer.

Muller, non te deixes nunca dominar por un home, ambos sodes libres, libres para amar, libres para progresar, libres para vivir segundo as vosas inquietudes.

Non creo nunha guerra entre sexos, fuxo dos –ismos, non quero loitar por ser mellor que ninguén, quero camiñar ao lado de calquera persoa que de maneira elocuente saiba apreciar ás persoas e respectalas tratando a todo o mundo na vida co respecto que merece.

A vida vai ensinando a quen quere aprender, pero tamén vai enquistando a sapiencia daquelas persoas que non son quen de reconsiderar ideoloxías arcaicas pouco acordes cos tempos que van. E hai moito machismo imperante, hai maltrato xeneralizado, hai mortes de mulleres, a enfermidade da violencia de xénero na sociedade. Hai tal cantidade de potenciais machista nas rúas que da medo ter fillas. Vesen tantas cousiñas, tantas cousiñas vense, que non che digo nada, pero vaia…

Por iso muller, e por moitos máis, eu camiñarei ao teu carón coma compañeiro humano deste planeta cheíño de incomprensións. Animo a todos os homes que lean estas palabras que tomen nota delas e fagan unha revisión do seu comportamento cara a muller, pois, ás veces, cremos que todo o facemos ben e non reconsideramos, e hai que reconsiderar para saber a quen se desconsidera inmerecidamente. Hai que traballarse, pulirse, fuxir dos tópicos, adecuarse ao tempos, e o máis importante, humanizarse, para convertérense en persoas respectuosas cos demais, a falta de respecto é unha lacra desta sociedade.

Porén, o mundo está a cambiar; apréciase un espertar en vosoutras, apréciase unha reconsideración de comportamentos por parte de moitos homes, apréciase o apoio de moitos homes á loita pola igualdade e moitos fíos de esperanza para comezar a crer que algo pasará para que dunha vez chegue a total igualdade e esmorezan até morrer na súa totalidade as negras enquisas de loitos.

O mundo é como é, e ás veces, dá medo.

Esta entrada está dedicada a todas a mulleres do mundo, pero sobre todo á miña filla, á miña esposa, á miña nai, ás miñas irmás, ás miñas sobriñas e sobriñas netas, ás miñas tías e ás miñas primas, e como non, ás miñas avoas e bisavoas que están no alén.

Muller ponderada camiña con orgullo!
Parabéns a todas no día da Muller!  

Escrito de Xurxo M. Gago Chao 

"Concordias de Papel" de Sés

LER MÁIS

Hoxe en día antóllase necesario a unidade de todos e todas para traballar a prol da nosa lingua. É necesario  traballar en positivo para recuperar a nosa fala en todos os ámbitos da vida. É necesario un paso adiante de toda a cidadanía e tecido asociativo de para implicárense no labor e o [Compromiso coa Lingua]. É necesario o atrevemento dos e das neofalantes, así como, da normalización e da aceptación na sociedade a todo aquel o aquela que decida trocar a súa fala do castelán ao galego. É necesario o respecto aos neofalantes. É unha sorte aprender unha palabra nova cada día, é unha sorte poder mellorarse nunha fala e teimar para lograr dominala, é necesario poñerlle a atención que merece a nosa [Lingua Nai], a lingua do noso lugar de orixe. Non se lle debe dar as costas a nosa lingua, nin a nosa cultura, nin a nosa tradición; pois estas son únicas e non deben ser substituídas por outras, senón, como mínimo, deberan ter as mesmas atencións e oportunidades, deberan ter o coidado que merecen e precisan.

Porén; precisamos unidade; o galego precisa do apoio vital dos centros de ensino, dos docentes e do alumnado en xeral, o galego precisa da axuda dos pais e nais para implicaren na nosa lingua aos seus fillos e fillas. O galego precisa ineludiblemente da unidade de todo o tecido asociativo e do seu compromiso coa nosa fala. O galego precisa o apoio dos nosos maiores -que inda a ter prohibida a nosa fala nos seus tempos teimaran por conservala-, e é precisa a implicación da xuventude.

Entre toda e todos, grandes e pequenos, salvaremos a nosa lingua do esmorecemento ao que está sometida por unha boa parte da sociedade galega, ben acostumada a darlle máis valor ao de fóra que ao propio, desprezando a nosa verídica historia pola historia instaurada polo centrismo ibérico.

Traballemos a prol da nosa lingua, teimando contra todos os elementos que a desprezan.

Debermos ser quen de consumir a prensa dixital en galego, apoiar á pouca prensa escrita en galego e castigar a aqueles medios da Galiza que rexeiten o galego a pesar de seren beneficiarios de axudas para fomentalo e usalo. Debermos ser unidades activas contra todos aqueles que desprezan o galego; defensores do noso, defendendo a nosa lingua con dignidade e elocuencia, sen violencia de ningún tipo, sen insultar a ninguén, tan só, poñendo en valor a nosa literatura, sendo imaxinativos, creando novas actividades e proxectos que fagan recuperar galegofalantes e creen novos e novas neofalantes da lingua do pobo galego.

E a quen non lle guste que lle bote azucre!

Escrito feito por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Hoxe, día 24 de febreiro de 2017 cúmprense cento oitenta anos do nacemento da nosa raíña, unha muller exemplar, teimuda e loitadora. Rosalía de Castro, unha muller que camiñou a contracorrente pola dignidade feminina e por mostrar a Galicia como o que é; un país diferenciado do resto da península, cunha lingua, cultura e tradicións merecentes de ser postas en valor ante a imposición da lingua castelá e da historia imperialista españolista. 

A nosa raíña Rosalía tivo unha vida difícil, como autora e poeta foi vítima dos máis variados vilipendios, tanto por españois da Castela como por algúns galegos e galegas intelectuais da época moi entregados a gabar o de fóra e a rexeitar ou desmerecer o da súa terra, sobre todo a fala galega desprezada coma un dialecto. 

Rosalía foi a primeira muller en publicar co seu propio nome, sen agochalo baixo un pseudónimo de home. Por aquela época, século XIX, o normal era que publicaron libros tan só os homes reservándolles ás mulleres as tarefas que ao home machista da época lle conviña. Rosalía saíuse deses parámetros e pasou a se converter na poeta romántica máis importante do seu século, inda que esta distinción non lle foi recoñecida nin en vida nin en morte. Pero os estudosos da súa vida e obra, ben saben da súa importancia e relevancia, tanto da súa prosa coma da súa poesía. 

A vida de Rosalía é moi interesante en todos os sentidos, unha vida de aventuras e desventuras descrita por ela mesma cunha sensacional e pasional lírica que fai nos achegar ao espírito mesmo da esencia da nosa terra galega. Para coñecer a Rosalía de Castro tan só hai que ler a súa obra e mostrarase ante os ollos do lector a figura dunha muller débil de saúde pero forte de alma e espírito idolatrando a súa terra e a súa fala cun amor maternal.

Hoxe, cento oitenta anos do seu nacemento, se estás a ler estas palabras, estás a tempo para teimar na vida e obra de Rosalía e descubrir o mundo da nosa raíña galega.

Hoxe a Editorial Galaxia anunciou a saída da biografía da autora, realizada por María Xesús Lama. Un estudo dende o rigor, unha achega minuciosa que nos permitirá saber máis da autora de Follas Novas, pero tamén máis de nós: 

http://editorialgalaxia.gal/rosalia-de-castro-estudada-con-rigor-e-admiracion

LER MÁIS

Un galego castelanizado pode descastelanizarse mergullada a mergullada. Pode. Se quere pode. Pode mergullarse na nosa cultura, na nosa historia, na nosa lingua. Pode. Se quere pode. Pode mergullarse nas ondadas de diversidade cultural galega que azoutan as cidades galegas nestes tempos. Mergullarse na coloreada marea social galega amante da fala e, da cultura e, da verdadeira historia da nosa “Nazón de Breogán”. Mergullada a mergullada, pódese chegar a ver e, a sentir, a enerxía da aura patriótica de Galicia. Unha aura que enfeitiza e descastelaniza. Pódese renacer cada ano como galegos. Teimando día a día, por exemplo; na tarefa do aprendizaxe da lingua, lendo a literatura contemporánea ou os clásicos galegos, lendo a prensa dixital galega, defendendo a nosa cultura, as nosas tradicións, a nosa contorna, participando na loita social, etcétera. Sempre defensores da nosa xente e da nosa terra galega.

Sermos os galegos do século vinte e un; orgullosos defensores da nosa lingua, sensibles ante o legado das ilustres autoras e autores galegos, sensibles ante as necesidades da sociedade, mirando cara a nós pero sen deixar de mirar para fóra.

Cada día da patria renacendo galegos.

Feliz día da patria Galega!

Escrito by Xurxo Gago Chao

LER MÁIS

Existen heroes dos que ben pouco se fala.

Moitas son as almas ás que se lle obrigou a abandonar a súa estancia na terra por ter estado expostos a o terrible liquidador humano que é o amianto. Nestes tempos de radioactividade, contaminante e letal, convívese tamén con mais dunha sustancia perigosa para o noso débil organismo humano.

Ese material invisible é letal co tempo. Non paga a pena traballar preto do amianto para ver recortada a vida en saúde e en anos. A toxicidade deste produto aínda non se quere ver, as institucións oficiais sairíalle moi caro recoñecer de maneira masiva as cantidades de mortes que provoca ao día o amianto. Moitas delas non recoñecidas porque aos finados non se lles fai a autopsia oportuna que demostrase as evidencias dos Asbestos.

Palabras coma engrosamento pleural son comúns nas zonas de Galicia, onde moitas persoas serven ou serviron en empresas que os poñía a traballar co asbesto sen que ata ben pouco se tomasen as medidas de seguridade oportunas. Levaban os “buzos” do traballo para casa,  contaminando tamén a mais dunha muller co simple feito de meter na lavadora o peto en cuestión. Aínda lles custa moito, a quen corresponda, tomar decisión legais que recoñezan moitas mortes para afrontar así as indemnizacións oportunas.

Mírase cara outra banda cando se está a ver a cantidade de mortes que provoca o asbesto, as cales, incrementase cada ano. Moitas mortes achácanse a outras patoloxías cando a realidade é ben distinta, preferindo silencialas. Moitas familias loitan polo recoñecemento de morte por Asbestos dos  seus finados. Moitas inxustizas se están a cometer por mor de non recoñecer como tal a Asbestose coma unha letal enfermidade.

Nas propias Forzas Armadas españolas moitos militares estiveron e están expostos ao amianto. Os asbestos nos buques estiveron e, inda están, á orde do día. Tentan formar aos profesionais para manipular o asbesto coas medidas de seguridade oportunas, pero ao final manipúlase ao chou de cada quen. A xente segue estando igual de exposta e as negativas consecuencias futuras chegarán. En tempos futuros moitos militares padecerán, o xa padecen algúns, a enfermidade da asbestose. As autoridades militares silenciarán, ou xa silencian, as súas consecuencias. Está por ver se recoñecerán a estas vítimas coas indemnizacións correspondentes, ou se cadra, se as recoñecen polo menos como tal.

O asbesto recorta a vida da xente exposta en moitos anos, unha vez inxerido ou respirado, ten un período de latencia de entre quince ou vinte para causar o desenlace fatal. O amianto é veleno. Un veleno ten que desaparecer de todos os ámbitos das nosas vidas.

A xustiza ten que ser inapelable a prol dos enfermos e recoñecelos como tal, ten que ser impecable coas sancións ás empresas ou institucións que estean utilizando o amianto. a xustiza ten que sentenciar indemnizacións oportunas a quen caia enfermo terminal do asbesto.

Os enfermos de asbesto sofren o esquecemento do goberno, da xustiza e da sociedade. E todo isto ten que cambiar xa.

Escrito by Xurxo Gago Chao

LER MÁIS

Temos unha Galiza verde e florida, chea de regatos, de ríos, e fontes, e fragas máxicas e rías refuxiadas. Temos verdes bosques, chairas e leiras, montes e montañas, costas esbrancuxadas. Temos unha terra frondosa e marabillosa para coidar. Temos unha terra verde e salgada onde azoutan os ventos, onde a forza imperiosa do mar bate contra as rochas, onde a chuvia nunca falta. As características da nosa terra son as apropiadas para facer dela unha terra verde e limpa de enerxías contaminantes. A nosa terra demanda de nós un inevitable esforzo para facer dela unha terra de enerxías sustentables, e para facer de nós, unha comunidade que respecta o medio ambiente e o entorno que a rodea.

Dito así, soa todo moi bonito. Indo a realidade, vémonos obrigados a aturar atrancos continuos dos gobernos vixentes en sintonía coas empresas enerxéticas para frear tódalas iniciativas destinadas ás enerxías verdes. E obrigan á terra; obrígannos a todos, a ter que soportar, por exemplo, plantas de gas natural no medio dunha ría que si se coidara en condicións sería todo un viveiro de marisco, entre outras negativas cuestións que carrean ter unha planta no medio dun núcleo de poboación. O gas natural non é unha enerxía limpa, que non enganen, é perigosa a pesar das modernas medidas de seguridade que afirman ter, e é unha combustión directa de elementos fósiles. O CO2 expulsado á atmosfera polo gas natural nos leva a unha reacción solar menos enerxética que produce un incremento de graos centígrados cada década. Como hai tantas conclusións dos expertos sobre esta enerxía sucia, unhas a favor, e outras en contra, xa é cuestión do parecer de cada quen o de aferrarse á que máis lle convenza.

As verdadeiras enerxías sustentables son aquelas que aprovéitanse do aire, do sol, do vento, da forza do mar, da chuvia. Con elas no hai discusión, son limpas e renovables, pero non lles rende ás empresas os mesmos cartos que as enerxías porcas. Os cartos, esa é a cuestión. Todas estas enerxías; quen as sustenta, é a propia nai natureza, a que nos aporta os recursos que limpamente demandamos.

Na terra que vivimos, pagamos as facturas da luz máis caras do mundo, co beneplácito de gobernos pasados e de gobernos actuais. As compañías eléctricas exercen un fascismo moderno. Vivimos nunha ditadura enerxética total con miles de millóns de euros de déficit de tarifa e inhumanos aumentos nas facturas da luz. Personalidades de España, políticos, expolíticos, expresidentes, exministros, etcétera; se converten en asesores de Endesa, Gas Natural Fenosa, Iberdrola, Abengoa, Acciona e Red Eléctrica de España. Cobran grandes cantidades de diñeiro por aportar a súas influencias. En troques, nós, cada quenda, a pagar máis nos recibos.

Isto ten que trocar de algún modo, necesítase impulsar de novo as inversións en enerxías coma a hidráulica, a solar, a eólica, a mareomotriz, pudendo aproveitar as mareas para xerar electricidade a través dun empalme alternador. Preto do mar temos moitas formas para poder aproveitar a enerxía mariña sen contaminar o medio, coma por exemplo a enerxía das olas, a enerxías das mareas, a enerxía osmótica. Inda hai moito que investigar e as subvencións foron recortadas, e as investigacións científicas carecen dos fondos necesarios para dar un paso importante en enerxías limpas. Ben saben o que fan, quérennos manter nun circulo pechado para ternos sempre dependentes dos intereses das empresas enerxéticas e dos gobernos. Non queren que as persoas sexamos “autosuficientes” e “autodependentes” en enerxía.

Temos que decretar un futuro enerxético limpo e autosuficiente para cada fogar, para cada familia, para cada cidadán do mundo. Nese camiño temos que camiñar, cara a implantar un mundo limpo e igualitario, libre dos intereses privados e o capitalismo.

Escrito by Xurxo Gago Chao

LER MÁIS