Teñen as letras galegas

un mago moi feiticeiro

o eruditas da nosa lingua

Don Álvaro Cunqueiro.

Tan mago, tan enxebre

un home tan galego,

un druída meigo e vello

que enfeitizou de fantasía

ás xentes de Mondoñedo,

logo enfeitizou Galicia

e despois ao mundo enteiro.

O bardo das mil primaveras 

creador enfeitizado

pola maxia que lle chega,

o ulises do antigo reino

 grastrónomo das boas receitas.

Poeta do reverdecemento celta,

mago dos versos,

mestre das prosas,

poeta do si e do non,

vello Sinbad na súa terra.

© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Hoxe en día antóllase necesario a unidade de todos e todas para traballar a prol da nosa lingua. É necesario  traballar en positivo para recuperar a nosa fala en todos os ámbitos da vida. É necesario un paso adiante de toda a cidadanía e tecido asociativo de para implicárense no labor e o [Compromiso coa Lingua]. É necesario o atrevemento dos e das neofalantes, así como, da normalización e da aceptación na sociedade a todo aquel o aquela que decida trocar a súa fala do castelán ao galego. É necesario o respecto aos neofalantes. É unha sorte aprender unha palabra nova cada día, é unha sorte poder mellorarse nunha fala e teimar para lograr dominala, é necesario poñerlle a atención que merece a nosa [Lingua Nai], a lingua do noso lugar de orixe. Non se lle debe dar as costas a nosa lingua, nin a nosa cultura, nin a nosa tradición; pois estas son únicas e non deben ser substituídas por outras, senón, como mínimo, deberan ter as mesmas atencións e oportunidades, deberan ter o coidado que merecen e precisan.

Porén; precisamos unidade; o galego precisa do apoio vital dos centros de ensino, dos docentes e do alumnado en xeral, o galego precisa da axuda dos pais e nais para implicaren na nosa lingua aos seus fillos e fillas. O galego precisa ineludiblemente da unidade de todo o tecido asociativo e do seu compromiso coa nosa fala. O galego precisa o apoio dos nosos maiores -que inda a ter prohibida a nosa fala nos seus tempos teimaran por conservala-, e é precisa a implicación da xuventude.

Entre toda e todos, grandes e pequenos, salvaremos a nosa lingua do esmorecemento ao que está sometida por unha boa parte da sociedade galega, ben acostumada a darlle máis valor ao de fóra que ao propio, desprezando a nosa verídica historia pola historia instaurada polo centrismo ibérico.

Traballemos a prol da nosa lingua, teimando contra todos os elementos que a desprezan.

Debermos ser quen de consumir a prensa dixital en galego, apoiar á pouca prensa escrita en galego e castigar a aqueles medios da Galiza que rexeiten o galego a pesar de seren beneficiarios de axudas para fomentalo e usalo. Debermos ser unidades activas contra todos aqueles que desprezan o galego; defensores do noso, defendendo a nosa lingua con dignidade e elocuencia, sen violencia de ningún tipo, sen insultar a ninguén, tan só, poñendo en valor a nosa literatura, sendo imaxinativos, creando novas actividades e proxectos que fagan recuperar galegofalantes e creen novos e novas neofalantes da lingua do pobo galego.

E a quen non lle guste que lle bote azucre!

Escrito feito por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Temos indignación.

Temos nexo de unión,

pero non temos conxunción.

Temos oportunidades,

pero perdemos as ocasións.

Temos propostas,

pero vense poucas intencións.

Temos queixas,

pero non chegan as solucións.

Temos esperanzas

pero poucas ilusións

de ver como o mundo avanza

sen as temidas recesións.

 

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Palabras herdadas,
costumes pagáns,
topónimos antigos
en terra singular.

Cantan os cantigueiros
de mortos ou de vivos,
unha cántiga, un cantar.
Unha cántiga, un xograr.

Cántiga palabra celta,
unha copla trobadoresca.
Cántiga de amor,
cántiga de arrolo,
cántiga da terra.
Cántiga de escarnio,
cántiga de amigo,
versos ó canto
 dun modo satírico.

Cántiga, cántiga, cántiga.
Cántiga, cántiga, cántiga
Cántiga galega.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Nunha época de reconversións
obrigaron a implantar un veto
para limitar a nosa terra
a crecer e a ter proveito.

Houbo moitas rescisións
moitas cartas de despido
e para Galicia foi castigo
aquela obreira revolución.

Onde van aqueles tempos
de botaduras Arteaga,
de traballadores na grada,
de estachas e fortes ventos?

Vai hipócrita trangallada
iso de vetar estaleiros,
vaia mentira especulada
e vaia merda que nos dixeron.

E inda seguen
vetando e impoñendo
xogando coa vida
e coa fame dos nenos.

E os dirixentes do pobo
cada vez fan menos,
nin loitan, nin reclaman
para a terra os seus dereitos.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Teño un imposto hardware
pero o meu software é galego.
Teño a interface na terra
e son servidor de quen quero.
Estou proxy a natureza.
Uso a wlan liberdade
e o módem sen diferenza.
O meu ancho de banda
é a memoria,
miña database é a historia
para que nada se me esqueza.
Teño moito html programado
e moitos javascripts
que fan que funcione así.
Xa eliminei o moito malware
e o moito virus infectado
dos que infectan porque si,
o moito spyware
e o moito adware
que nin viven nin deixan vivir.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Narra contos o contiñeiro

sobre amores moi loitados,

sobre feras, sobre bestas

e sobre tiranos malvados.

Sobre fadas e deidades,

sobre mouros dos nosos lares

nos bosques enfeitizados.

Narra feitos moi reais

ou feitos imaxinados

en lugares terreais

ou en ceos coloreados.

Os contos do contiñeiro

narrados na nosa fala

fan mais doce a súa historia

cando é narrada.

 Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Canto espolio sofre a terra!
Canto usurpador agochado!
Canto interese malvado!
Canta corruptela de merda!
Unha merda arrexuntada
que ten valores na bolsa,
sube e baixa os índices
dependendo da merda que collan,
os ladróns que nos espolian.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS