Demos, bruxas e diaños,

monstros e maléficas figuras,

banqueiros e personaxes estraños,

no Entroido das caricaturas.

Fadas, elfos, ananos,

liberais monxas e curas,

disfraces dos seres humanos

experiencias e aventuras.

Disfraces de franciscanos,

loucos con armaduras,

caros disfraces venecianos

sardiñas nas sepulturas.

Xuíces, ministros, decanos,

coches con estruturas,

libertinos e puritanos,

corruptos, sobres e facturas.

Disfraces de tolos tiranos,

políticos e nomenclaturas,

rudos mafiosos urbanos

cancións, retrancas, literaturas.

Tradicións de todos os anos

rirse das malas venturas,

surrealismos metropolitanos

bromas, risos e travesuras.

Cigarróns, formigas e fulanos,

peliqueiros, felos, tinturas,

damas e xenerais veteranos,

mecos, galáns, látego e quenturas.

Pantallas, charrúas, partisanos

vergalleiros e troteiros, picaduras,

murrieiros, mandamitos galanos

falcatruadas de cores e mesturas.

Caldo, cocido, sabores marianos

lacón, chourizos, xantares, farturas

torradas e filloas, doces galicianos

tradicional goce de boas tomaduras.

© Poesía Creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Queimadas na Sociedade Amigos da Paisaxe Galega no Seixo, Mugardos (A Coruña)

Fotos by Xurxo Gago Chao
Nikon D3100

LER MÁIS

Teño a punto o meu paquete
 de farrapos para queimar
para botar fóra as meigas
nesta noite de San Xoán.
Saltarei a lumieira
queimada ei de tomar
despois dalgunha sardiña,
cachelos e, un pouco de pan.
Quizais haxa algún gaiteiro
que lle dea por repenicar
e ao mellor un tamborileiro
que saiba ben levar o compás.
E xa estará a troula montada
xunto á moita cachelada
e á moita alma purificada,
non se poderá pedir máis.
Non quero dar un gran brinco
tanto non quero brincar
pois cando descenda a terra
unha lumarada espera
por non saber voar,
e pódome queimar
caendo directo á cachela.
Teño as flores preparadas,
orballadas e en remollo,
pola mañá xa as collo
e con elas heime lavar.
Recenderei a frescura
e a flores da natura,
a cara non poderei secar.
Calquera mal pode limpar
a curandeira auga das flores
da máxica noite de San Xoán.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Xa se preparan as uvas

para o ben de quen as tome

sendo cada uva un desexo

ata chegar até as doce.

Xa se preparan candeas

para que as mesas decoren.

Xa se axustan os reloxos

para marcar a medianoite.

Xa é hora do novo ano

pois ao vello venlle a morte.

Xa esperan novas vivencias

e novos refugallos de sorte,

novos cambios e novos rumbos

sen perder de vista o norte.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Anda a repartir castañas

un home de barba poboada

coa roupa desaliñada

e unha cara redondiña,

anda a palpar as barrigas

das nenas e dos nenos

para a súa ledicia.

Sabe de mociños

que non comen moito

e déixalle nas mans o froito

para que poidan engordar,

quere que coman detodo

pois fiunchiños poderían quedar.

Perderase na noite

o chamado Pandigueiro

e co seu bastón lixeiro

botará a andar e andar

na busca de noviñas vidas

as que poida palpar.

O apalpador de barrigas

chega xunto co nadal.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Rituais en noites máxicas,

amuletos, sortilexios,

un sen fin de desexos

nas puras noites de maxia.

Candeas que se consumen,

chamas que nunca se apagan.

Foto que ilumina o lume

da persoa querida e finada.

Rituais de lembranzas,

noites de agarimos,

reencontro das almas

dos mortos e dos vivos.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Ábrense as portas do misterio

na noite escura do Samaín

camiñan as ánimas entre mundos

nunha procesión sen fin.

Óense sons penetrantes,

vense morcegos voantes

e hai máis dun susto sutil.

As cabazas lumieiras

proxectan e alumean,

guían aos espíritos

para que non se perdan,

fan máis misteriosa a noite

do que xa era.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

 

Xa falan do nadal

no medio dos magostos

e inda falta o Samaín

e o día dos santos todos.

Xa comezan a agobiar

e a consumir como tolos

cara ao centro comercial

apreixados coma polos.

 
Poema creado por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Palabras herdadas,
costumes pagáns,
topónimos antigos
en terra singular.

Cantan os cantigueiros
de mortos ou de vivos,
unha cántiga, un cantar.
Unha cántiga, un xograr.

Cántiga palabra celta,
unha copla trobadoresca.
Cántiga de amor,
cántiga de arrolo,
cántiga da terra.
Cántiga de escarnio,
cántiga de amigo,
versos ó canto
 dun modo satírico.

Cántiga, cántiga, cántiga.
Cántiga, cántiga, cántiga
Cántiga galega.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

É noite irmandiña

na terra miña

asáltase o castelo da tiranía,

chegan os irmandiños

coa súa algarabía,

é noite de fachos e de xustiza.

Castelo ardente,

queimada fervente,

música da terra

liberdade no ambiente.

Unha doce noite enxebre!

  Poema creado por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS

Dálle a túa gorxa unha boa aturuxada

no medio da troula e da pandeirada.

Haiche quen non da feito

o de aturuxar con xeito!

O aturuxo é artesanal,

haiche quen berra ben

e haiche quen berra mal.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

LER MÁIS